Achter de Schermen * Bohemian Shoot 3


Het is wel goed geweest. Niet alleen deze serie blogposts hebben genoeg tijd en energie gekost, maar ook de shoot zelf begon langdradig en moeizaam te worden. Radeloos stonden we dan ook weer bij de auto, terug bij af. Nadat onze eerste locatie overgenomen bleek te zijn door Bob de Teambouwer, hadden we al onze hoop gevestigd op die prachtige achtertuin… Van die mensen die niet thuis waren… Maar wel een terreinbewaarder hadden ingehuurd… Wanneer ik er zo op terugkijk is het natuurlijk niets meer dan logisch dat we weggestuurd werden, maar op dat moment was het toch een flinke stomp in de maag. Wat moesten we nu?! We waren moe van het baggeren door de modder, met al die kilo’s make-up, kleding en apparatuur, maar we hadden nog lang niet genoeg beelden kunnen schieten.

Na een tijdje heen en weer gezeur besluiten we om het nogmaals te proberen bij het afgezette natuurgebied. Dit betekend wel dat we weer een héél eind moeten sjouwen, maar het is de beste optie. Gelukkig mogen we te voet wel het gebied binnen, maar al snel zien we de tenten van het grote ING teambuilding kamp al opdoemen. Nagenoeg alle mooie gebiedjes zijn bezet, en onze enige hoop is gevestigd op een grote zandberg, waarachter een mooi, vrij stukje bos ligt. Dus we klimmen, stap voor stap, met onze enorme koffers die berg op. Bij elke meter die we vooruit komen zakken we weer een halve meter terug in het zand, maar eenmaal boven hebben we het gelukkig wel goed warm. Zelfs Amaya, die nog steeds met blote benen in een enorm kort jurkje rond loopt. De jassen gaan uit, de make-up wordt bijgewerkt, het licht wordt gecheckt, en daar gaan we weer! De overknee-laarzen gaan dit keer wat makkelijker aan, wellicht omdat we een bankje tot onze beschikking hebben, maar misschien ook wel omdat we nu getraind zijn in het aandoen van te grote laarzen. We schieten voor deze outfit nog wat mooie platen bij een prachtige boom, en de herfstkleuren komen zo precies uit hoe ik het voor me zag.

De volgende outfit is wat netter, echt het boho chic gevoel. Anne maakt nog een prachtige donkere lip, en het zonlicht valt op dat moment precies goed voor portretten. De wind blaast Amaya’s haren wat door de war, en dit creëert een heel mooi, chic beeld. We beginnen weer energie te krijgen door de resultaten die we maken, en voor we het weten begint het al een beetje te schemeren. Onze tijd is op, en moe maar voldaan kruipen we terug naar de auto.
Voor Anne, Amaya en Michelle is de reis zo voorbij, maar ik zit nog lekker drie uur in het openbaar vervoer. Eenmaal gesetteld in de trein pak ik de camera erbij. Meestal krijg ik hier de eerste hartverzakking, want vaak lijken de beelden in het moment toch wat mooier dan een paar uur later in de trein. Maar nee, de echte hartverzakking krijg ik pas wanneer ik de foto’s de volgende ochtend op de computer zet. Oh nee, denk ik, oh nee, dit is niet goed. Ik hoop dat het snel beter wordt! Ook dit gevoel is normaal bij mij, ik heb het bijna na elke shoot. Veel zorgen maak ik mij niet, ik schrijf op een blaadje mijn favorieten op, en hoe meer dat lijstje groeit hoe beter ik mij voel.

In de bewerking ga ik voor warme tinten, veel bruin en rood dus, om een mooie herfstsfeer te creëren. Groene blaadjes worden oranje of rood, hier en daar voeg ik wat zonlicht of ronddwarrelende herfstblaadjes toe. Soms vind ik het hele bewerkingsproces nog leuker dan het fotograferen zelf! Met het team besluiten we ook voor publicatie te gaan, en hoe dat afliep kun je hier (link!) teruglezen.
Al met al was het een warrige, maar super gezellige shoot. Ik ben héél blij met het resultaat, en vind dat iedereen echt top werk heeft geleverd. Alles, van de make-up tot Amaya’s uitstraling, en van de styling tot mijn fotografie, alles werkt. Dit is zeker één van mijn favoriete shoots. Ik kan alleen écht geen bruintinten meer zien. En ook geen “achter de schermen” blogposts meer, haha! Ik hoop dat jullie het leuk vonden om op deze manier meegenomen te worden op een shoot. Mijn volgende shoot wil ik gaan vloggen, waar ik best zenuwachtig voor ben. Ook wil ik wat meer “magazine content” gaan schrijven, om mezelf te testen en uit te dagen. Maar daarover later meer, eerst maar eens die vlog voor elkaar gaan krijgen.


 
_

Mocht je het gemist hebben, kun je hier deel 1 en deel 2 teruglezen.

Uitleg bij de Foto met Digifoto Starter

Een paar dagen geleden benaderde Digifoto Starter mij met de vraag of ik voor hun rubriek “Uitleg bij de Foto” wat meer kon vertellen over deze foto. Ik was meteen vereerd, natuurlijk wou ik dat! Omdat ik het zo’n leuk stukje vind, heb ik besloten om hem ook hier op de blog te delen. In het artikel vertel ik je meer over het concept wat Sarah en ik in gedachten hadden, waarom we voor deze locatie kozen en hoe de bewerking tot stand is gekomen. Ook deel ik nog wat tips en trucjes! Digifoto Starter is mijn favoriete Nederlandstalige fotografietijdschrift. Ze zijn altijd heel toegankelijk, en de hele community is open en aardig voor elkaar. Dus als je tijd hebt, neem dan vooral ook even de tijd om een kijkje te nemen op hun website, en als je een profiel aanmaakt laat dan een linkje achter in de comments!

Interview met Digifoto Starter, 29 januari 2016
Voor het eerst
hier verschenen, geschreven door Joni Hendrix

De foto’s van Kim Sieders (22) zijn ons al vaker opgevallen in de lezersgallery. Ze maakt prachtige portretfoto’s. Iedere keer weer worden we verrast door haar platen. Ook trok deze foto weer onze aandacht, dus daarom vroegen we de jonge fotograaf of ze er meer over wilde vertellen. En gelukkig wilde ze dat!

Camera: 1100D
Brandpuntafstand: 150mm
Diafragma: f/5
Sluitertijd: 
1/320
ISO: 
100

‘Ik fotografeer het liefst modellen in een fashionsetting. Ik werk graag met een leuk team om toffe concepten uit te werken. Voor deze shoot werkte ik alleen samen met model Sarah, waarmee ik een natural shoot wilde doen. Sarah is een echte natural beauty, er zit geen greintje make-up op haar gezicht! Omdat ze gezegend is met een prachtige bos rode krullen, wilde ik daar ook de aandacht op vestigen. Deze foto is gemaakt bij de Euroborg in Groningen. Ik koos voor deze locatie, omdat ik bij een eerdere shoot al verliefd was geworden op de prachtige muur die je hier ook terugziet als achtergrond. De zon scheen fel, maar omdat de muur het grootste deel van het zonlicht tegenhield, had ik geen last van lensflares of overbelichting. Zo kon ik dus zelfs zonder lenskap tegen het zonlicht in fotograferen, waardoor Sarah een prachtige gouden gloed om haar haren kreeg. Haar gezicht is ook goed belicht gebleven, dit komt doordat het lichte, witte oppervlak van de Euroborg en de gebouwen eromheen genoeg licht weerkaatsten om met tegenlicht ook de voorgrond goed belicht te houden. Als je genoeg wit licht kunt reflecteren vanaf een gebouw, heb je helemaal geen reflectiescherm meer nodig!’

Bewerking

‘Omdat ik het haar van Sarah wilde laten opvallen, heb ik gekozen om blauw sterk te laten terugkomen in de bewerking. Doordat de muur zelf al een mooie blauwe gloed gaf, zie je deze kleur ook terug in haar grijze shirtje. Dit heb ik in de bewerking, ik bewerk mijn foto’s in GIMP, eigenlijk alleen maar versterkt. Uit haar gezicht haalde ik met de curves wat blauw en rood weg, om haar een gezonde gloed te geven. Verder lichtte ik haar ogen, voorhoofd, neusbrug, jukbeenderen en kin op, en maakte ik de flanken van haar neus en haar wangen iets donkerder. Hetzelfde deed ik met haar haren, waar haar krullen natuurlijk lichter waren, versterkte ik dat, en waar haar haar natuurlijk donkerder was, versterkte ik dat ook. Met de curves maakte ik ook de algehele foto dieper door de schaduwen en highlights te versterken.’

Tips van Kim

  • Maak je tijdens een shoot niet te druk over apparatuur, maar zorg ervoor dat je een connectie hebt met het model.
  • Eigenlijk heb ik sinds deze shoot pas echt gelet op kleur en hoe kleuren elkaar kunnen versterken. Dit leerde ik van Dani Diamond, hij beschreef in dit artikel zijn complete work flow. Er valt zoveel van te leren!
  • Witte gebouwen of straten reflecteren licht, net als een reflectiescherm dat zou doen. Houd hier rekening mee als je een locatie gaat uitzoeken.
  • Sta open voor nieuwe (leer)ervaringen. Ik fotografeer nu slechts twee jaar, en elke dag leer ik weer iets nieuws over bewerkingen, poses, licht of mijn apparatuur.
  • De serie waar deze foto deel van uitmaakt is gepubliceerd in het online magazine Modellenland. Er bestaan veel magazines die werken op basis van submissies, wat inhoud dat jij je series kunt insturen. Misschien willen zij je foto’s wel publiceren. Ik vind het écht tof als mijn foto’s in een magazine te zien zijn. Het staat goed op je portfolio, het is weer een stukje naamsbekendheid en natuurlijk een grote schouderklop. Echt het proberen waard, dus!

Publicaties: hoe het werkt & wat er mis kan gaan

Toen het fotografieblad Zoom mij in december 2014 vroeg of ze een foto van mij mochten gebruiken bij een artikel sprong ik haast een gat in de lucht. Natuurlijk! Gaaf! Mijn allereerste publicatie! Nu stelde die publicatie nauwelijks wat voor, het was serieus een afbeelding ter grootte van een duim, maar alsnog geeft het me nog steeds een fantastisch gevoel. Sindsdien begon ik meer op te zoeken over publicaties. Hoe het werkt, naar wie ik mijn foto’s kan sturen, en wat voor regels eraan verbonden zijn. Nu, acht publicaties verder, moet ik toegeven dat dit ook weer zo’n onderdeel van fotograferen is, dat niet altijd over een leien dakje gaat.


De meeste publicaties gaan volgens dezelfde regels. Het team werkt een concept uit met minimaal twee verschillende outfits. De resultaten worden opgestuurd naar een magazine dat werkt op basis van submissies. Als het magazine de platen goedkeurt worden de hoge resolutie bestanden geleverd, en een lijstje met de benodigde informatie. Als alles goed is aangeleverd worden de resultaten vervolgens gepubliceerd door het magazine. Het magazine gaat er vanuit dat de beelden exclusief voor hen zijn, dit houdt in dat je de beelden niet mag delen op social media of met een ander magazine, voordat de publicatie uit is. Een simpele transactie dus. Jij levert beelden, en krijgt je naam en werk te zien in een magazine, en het magazine heeft er weer een toffe, volle publicatie bij. 


Modellenland, Januari 2016
Hoe je deze magazines vindt? Kalm aan, laat me even mijn verhaal doen. Goed. Het magazine verwacht dus exclusiviteit, maar er is geen zekerheid dat het magazine waar jij je werk naar opstuurt, de platen ook accepteert. Dus stuur je de editorial naar tientallen magazines, in de hoop dat iemand het misschien aanneemt. En soms hoor je nooit wat terug, en soms ben je opeens de meest gewilde editorial out there. Dat gebeurde mij dus laatst. Oké, misschien niet helemaal. We hoorden van twee magazines wat terug in plaats van één dit keer. Twee best wel makkelijke magazines om in geaccepteerd te worden. Maar goed. Twee magazines dus. Waarvan eentje, een internationale publicatie, best wel streng is met betrekking tot die exclusiviteit. Dit magazine wouden we graag, op deze hoopten we. Maar omdat we zo lang niks terug hoorden, besloten we om vast de andere gewillige partij te benaderen. Een dag later kregen we goed nieuws: we mochten in Elegant Magazine! We stuurden een beleefd berichtje naar het andere magazine, waarin we uitlegden dat we van de publicatie afzagen. 

“Feel Free” voor Elegant Magazine, December 2015
Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen, en inderdaad, dat magazine was al klaar voor publicatie. Onze editorial er uithalen zou betekenen dat de layout en paginanummering compleet opnieuw moesten. Met het team spraken we af om er maar niks meer van te zeggen. Als we het lang genoeg stil konden houden zou Elegant Magazine er toch niks van merken. En dus hadden we plotseling twee publicaties voor dezelfde shoot. Oepsie, foutje. 
Wij hebben er trouwens geen moeite mee. Twee keer zoveel erkenning, toch? Ook nog een leuk weetje om dit hele verhaal mee af te sluiten: sommige online publicaties zijn héél streng met submissie-deadlines, maar nemen het niet zo nauw met hun eigen data. Wij waren beloofd in het december nummer te staan van Elegant Magazine, en deze werd serieus op 31 december gepubliceerd. Desalniettemin vonden wij de layout van Elegant Magazine toch mooier dan wat het andere magazine ervan gemaakt heeft, dus waren we alsnog blij met de resultaten. 

De Modellenland publicatie van “Feel Free”, December 2015
Ik ben al langere tijd bezig met een mooi lijstje samen te stellen van magazines die submissies accepteren, en daarom zal dit ook een terugkerend item worden op mijn blog. Voor nu blijf ik bij magazines waar zelfs mijn werk gepubliceerd kan worden, om niet meteen allemaal high-end publicaties op te zoeken. Ook heb ik er een mooi waardesysteem aan gekoppeld. Eén ster staat voor “makkelijk om binnen te komen,” twee sterren betekenen “vraagt een uitgebreid concept en minimaal twee outfits,” en drie sterren “hoge kwaliteit beelden en creativiteit, moeilijk om geaccepteerd te worden.”

Nationaal Ook voor als je niks met mode-fotografie hebt, kun je op de websites van Digifoto Starter en Zoom je eigen foto’s uploaden in een lezersgallerij. Niet alleen kan dit zorgen voor mooie complimenten en nuttige feedback, maar ook worden er werken uitgekozen die of op hun website, of in hun magazines gepubliceerd worden! Modellenland Magazine * Ja, België telt hier nog als nationaal. 

Internationaal Ondine Magazine * Elegant Magazine ** Jute Magazine *** DISfunkshion Magazine ***

Eén van mijn eerste publicaties in Ondine Magazine, December 2014


De Toekomst van de Mode Industrie


Vandaag had ik weer enorm veel dingen op mijn to-do lijstje staan. En ik kan met een grote glimlach op mijn gezicht verklappen dat al die items nog steeds op datzelfde lijstje staan. Juist. Het was wéér zo’n dag. Maar in plaats van mijn tijd te verdoen met het spelen van Rollercoaster Tycoon, keek ik naar mini-documentaires van de Britse Vogue. Alexa Chung nam me mee in de wondere wereld van Vogue, en liet onder andere de hoofdredactrice, creative director en senior fashion editor aan het woord over hoe zij hun carrières gestart zijn, en hoe het is om te werken bij de Vogue. Ik heb altijd al voor een tijdschrift willen werken (het liefst zou ik mijn eigen tijdschrift willen hebben!), dus deze tweedelige serie keek ik met twinkelende ogen weg.


Om dit niet helemaal een goedkope “Alexa Chung click-bait post” te laten zijn, besloot ik om mijn gedachten los te laten op het hele mode gebeuren. Beginnende met het feit dat ik de minst mode bewuste persoon op aarde ben. Zelfs mijn moeder kleed zichzelf beter dan ik. Maar op de één of andere manier vind ik het hele wereldje, de fotoshoots en de magazines, heel interessant. Als ik dan zo’n video aanklik van de Britse Vogue, dan zit ik al snel uren naar documentaires en films over de mode industrie te kijken.

Maar als ik dan vervolgens ga bedenken wat ik kan bijdragen aan die wereld, met mijn fotografie of mijn schrijven, dan weet ik vaak niet hoe ik, simpele Kim, mezelf in deze fabuleuze wereld kan mengen. Ik draag elke dag een spijkerbroek, een zwart hemd en een leuk vest. Ik heb wel een paar jurkjes in mijn kledingkast hangen, waarvan de meeste toch al niet meer passen omdat ik zeer gevoelig ben voor Coca Cola’s ijsbeer-reclame, maar dat is het dan ook wel. Ik ben geen wandelende mode-encyclopedie. Ik weet niet wat hot is en welke designer bij welk modehuis hoort. Of wie Alexa Chung is. Nu ik haar ken, ben ik fan, maar voor deze video had ik nog nooit van haar gehoord en had ik verwacht dat ze iets meer dan ⅜ Chinees was.
Wat ik wel interessant vind aan de modewereld, is de invloed van mode op de maatschappij, en alle sociale kwesties die daarbij horen. Van elitisme tot seksisme, racisme, body-shaming, en natuurlijk het constante opzoeken van grenzen van seksualiteit en wat het inhoud om een vrouw, of een man, te zijn. Dát is waar ik wel wat over zou kunnen schrijven. En deze conclusie doet mij dan weer denken aan een quote uit de documentaire, origineel gesproken door niemand minder dan Andy Warhol, die ooit zei: “I am a deeply superficial person”.
De modewereld is gericht op het oppervlakte, het speelt zich letterlijk af op het oppervlakte van onze lichamen. En toch heeft mode, op de één of andere manier, een enorme invloed op de maatschappij. Deze invloed wil ik onderzoeken, niet perse in een historisch oogpunt, maar gefocust op vandaag. Op wat er nu gaande is, wat er hot is, in de donkere dieptes die ver onder de oppervlakkigheid van mode verschuilen.




Als je tijd hebt, kijk dan ook deze één uur durende documentaire over de toekomst van de mode industrie, ook gepresenteerd door Alexa Chung (oh, die stem! Dat haar! Die ogen!).


Credits voor de beginfoto: model Sarah, gepubliceerd in Modellenland Magazine. Ik koos voor deze foto omdat het de meest “Vogue-waardige” foto is die ik ooit heb geschoten 😉

Interessante Types


Twee zomers geleden kocht ik een camera. Deels omdat ik geïnteresseerd was in mooie kiekjes maken, en deels omdat mijn vakantie plotseling niet doorging en ik opeens een hele smak geld overhield. En nu, een paar duizend kliks en talloze “uw dropbox is vol” notificaties later, ben ik zó blij dat ik in de zomer van tweeduizendenveertien niet op vakantie ben gegaan. Na wat aapjes in de dierentuin van Emmen vastgelegd te hebben op de gevoelige plaat, vond ik het tijd worden om aan het echte werk te beginnen: mensen.
Mijn eerste fotoshoot regelde ik via het forum van Girlscene, Nederlandse slechtste roze meisjes site (maar oh, zo verslavend). Ik deed een oproepje en al snel reageerde Pauline, die samen met haar zus een aantal weken later naar een prachtig natuurgebied kwam, om daar model te staan voor mij. Van een visagiste of styliste had ik nog nooit gehoord, dus de kleding regelden we zelf, en Pauline had écht geen make-up nodig. Het was een geweldige dag, en ik was zó blij met de resultaten. Voor mij was het duidelijk: er was een nieuwe passie in mij ontvlamt.
En dus ging ik door. En ik ontmoette steeds meer jonge meiden die dezelfde passie deelden. Ik deed nog een paar shoots met alleen modellen, via Girlscene of via de facebook-groepen die ik langzaam ontdekte. Al snel kwamen er ook visagistes bij. En daarna organiseerde ik zelf twee keer een fotomeeting, en kwam ik in contact met stylistes. Kortom, ik ontmoette heel veel nieuwe mensen. En stuk voor stuk, zijn ze zó inspirerend.



Modellen met wie ik samen heb gewerkt zijn plotseling bekroonde missen geworden, of winnen de ene prijs na de ander. Een pracht van een model is ook vrachtwagenchauffeur, en nog zo’n mooi gezicht sleept massaal internationale publicaties binnen. En dat geeft me soms een trots gevoel. Niet omdat ik in directe zin iets heb bijgedragen aan de vooruitgang die zij maakten, maar omdat ik ze ken. Omdat ik hen heb mogen vastleggen. Omdat wij samen aan iets moois hebben gewerkt, en we trots kunnen zijn op de resultaten.

Ik ben een zeer introvert persoon. Iedereen die mij kent kan dat be-amen. Ik houd niet van drukke sociale situaties, heb een hekel aan koetjes en kalfjes, en ga liever in mijn eentje naar de bioscoop dan met iemand samen. Desalniettemin kan ik erg genieten van inspirerende mensen. En laat ik nou net omringd zijn door interessante types, met blauw haar en vreemde bijbaantjes, en inspirerende mensen, die op jonge leeftijd al zoveel bereikt hebben.


Dát is wat ik echt geweldig vind aan fotografie. Niet de mooie locaties, concepten, publicaties, en zelfs niet het nabewerken. Niet eens het continu bezig zijn met je horizon verbreden. Nee, de inspiratie die ik vind, en die ik hopelijk ook weer kan delen, dát is waar fotografie voor mij om draait.

Team credits voor deze post:
Eerste beeld: model Pauline
Tweede beelden: model Thirza
Derde beeld: model Katja, muah Nadieh de Zwaan, styliste Larissa Berrenchina