To NaNo, or not to NaNo?

That’s the question. Serieus, het is dé vraag die me al twee maanden bezig houdt. Aan het begin van september was ik nog hoopvol: ik kon niet wachten tot het eindelijk november was en ik weer terug kon keren naar mijn holletje om me compleet te storten op het schrijven van mijn volgende fictieve meesterwerk. Ahum. Maar nu november steeds dichterbij komt en ik nog steeds géén idee heb waarover ik wil schrijven, begin ik een beetje te twijfelen aan mijn deelname aan NaNoWriMo 2016.


Voor iedereen die niet op de hoogte is van dit fantastische event: National Novel Writing Month wordt elk jaar georganiseerd in november en tijdens de 30 dagen van deze maand moet je een boek van 50.000 woorden zien te schrijven. Het is een ontzettend leuke uitdaging en de hele community maakt het nog veel leuker. Er zijn livestreams, forums, word wars, sprints, prompts, Twitteraars, en zelfs een hele folklore rond tradities.


Dus, 50.000 woorden in 30 dagen. Dat zijn 1667 woorden per dag, ongeveer 3 A4tjes (deze blogpost is precies 1 A4 en telt 584 woorden). En nu zul je wellicht denken: oh, dat valt wel mee, dat schrijf ik zo! En dat kan misschien kloppen, maar probeer dat nu maar eens 30 dagen aaneen vol te houden, er een goed verhaal van te maken én niet halverwege de naam van je hoofdkarakter compleet anders te gaan spellen. Mijn punt is, het is moeilijker dan je denkt, vooral omdat “Het Leven” altijd wel een manier vindt om roet in het eten te gooien.


Vorig jaar won ik voor de eerste keer. Daarvoor had ik al twee keer eerder halfslachtig meegegaan, maar vorig jaar had ik alles goed voor elkaar. Ik was in september begonnen met het bedenken van een idee, had begin oktober mijn hoofdkarakters al helemaal uitgeschreven, en wist op 31 oktober in grote lijnen wat er wanneer moest gebeuren. Dus toen de klok die avond twaalf keer sloeg ben ik gaan typen… En een maand later had ik daar een hele vroege draft liggen van een manuscript. Ik was zó trots op mezelf en het voelde zo goed om niet alleen een f*cking boek te schrijven, maar vooral om dat samen te kunnen doen met zo’n geweldige community!

En dat gevoel wil ik nog een keer hebben. Zó graag. En het is niet alsof ik geen ideeën heb voor komende NaNo sessie, neen, ik heb er juist teveel! Ik heb niks gepland, heb totaal geen tijd voor de aftrap om nog iets te plannen en ben de eerste weken ook nog eens heel druk met mijn studie. Maar niet zo druk dat het niet zou kunnen lukken… En bovendien is de rest van november best rustig… Ik heb weleens vaker tienduizend woorden op één dag geschreven omdat ik te ver achter lag… Kortom: het zou gewoon moeten kunnen en ik moet stoppen met twijfelen. Ga ik er spijt van krijgen als ik niet meedoe? Ja. Heel erg. Dus bij deze is het hoge woord eruit. Nu ik dit openbaar heb gemaakt op mijn blog kan ik niet meer terug — ook al wordt deze bijna niet gelezen 😉

Ah! Spannend! Zin in! Ah! Ik zal jullie regelmatig de nodige updates geven. Bereid je dus voor op veel HOOFDLETTERS, boze woorden,uoruogfuobgvfjblvsdbljdsnld’s, en rare gesprekken met mijn innerlijke demonen (a.k.a. de karakters van het verhaal dat ik ga schrijven). Lijkt het jou leuk om updates te krijgen over NaNoWriMo? En ga jij ook meedoen dit jaar? Laat het me weten, dan kunnen we buddies worden!

Over het Waarmaken van Dromen

De afgelopen dagen waren hectisch en overweldigend. Er is best veel gebeurt deze zomer, goed en slecht, maar vandaag wil ik het hebben over al het goede. Want ik heb deze zomer hard gewerkt om dichterbij mijn dromen te komen en het voelt zo goed dat het steeds dichter bij komt!


In het begin van de zomer deed ik mijn eerste betaalde klus als fotografe. Dit was ontzettend leuk om te doen en stiekem ook best spannend, maar ik en mijn opdrachtgever zijn hartstikke blij met het resultaat. Zo blij, dat ik terug mag komen voor een volgende shoot!
Een week of drie, vier geleden solliciteerde ik op een baan bij Digifoto Starter. Vanaf kinds af aan heb ik willen schrijven, en het liefst voor een magazine, dus deze zomer kwam die droom een beetje uit. Ik werkte zeven dagen per week om elke dag zes artikelen online te krijgen. En wat voelde het goed om mijn naam steeds vaker op de website te zien verschijnen!


Deze twee kleine stapjes hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat ik vanaf nu een eigen bedrijfje heb. Ja, ik heb me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel! Ik was dit eigenlijk pas van plan nadat ik afgestudeerd zou zijn, omdat aankomend jaar ontzettend druk wordt, maar opeens was het moment daar! Nu moet ik me dus bezig houden met administratie en belastingaangiftes en algemene voorwaarden en en en…

Ja, hectisch en overweldigend dus. Maar op een goede manier, want ik heb er zoveel zin in. En volgend jaar, wanneer ik afgestudeerd ben en de Grote Mensen Wereld eindelijk écht kan omarmen, dan heb ik al een klein beetje ervaring als zelfstandig ondernemer. Dat is fijn, want dan voelt het als een minder grote sprong in het diepe. Dus, als je nog een fotografe of journaliste nodig hebt, stuur me een berichtje 😉


Nog een klein iets waar ik best trots op ben is mijn recente samenwerking met Saal Digital. Hoewel half fotograferend Nederland met dit bedrijf samenwerkt vond ik het alsnog super leuk dat ik uitgekozen werd om hun producten te testen! Dus yaay, mijn eerste blog samenwerking! Er zal snel een review online komen.


Het zijn misschien kleine stapjes, maar voor mij zijn het toch grote sprongen richting het ultieme doel: mijn droombaan. Schrijven en fotograferen voor National Geographic Magazine. Ooit. Op een dag.


Wat is jouw droombaan en hoe dichtbij ben jij bij het realiseren van je dromen?