Aluminium wanddecoratie van Fotofabriek!

 
Gisteren trotseerde de postbode weer en wind om mij een pakketje te bezorgen. Middenin de storm die mij enkele uren geleden nog van mijn fiets blies en menig sneue nieuwsverslaggever zand-straalde (want er kan geen storm zijn zonder dat er een verslaggever in het acht-uur-journaal compleet vernietigd wordt door de wind, regen of woeste golven…), kreeg ik een heel erg leuk pakketje binnen met daarin een foto gedrukt op aluminium! Deze wanddecoratie kreeg ik van Fotofabriek.nl, die mij vorige week hebben benaderd voor een samenwerking.
Fotofabriek is een online service waar je verschillende fotoproducten kan bestellen. Hun fotoboeken zijn onlangs zelfs door de AVROTROS Radar uitgeroepen tot de beste van Nederland! Naast fotoboeken kun je er ook agenda’s, telefoonhoesjes, visitekaartjes, kalenders, en dus ook wanddecoraties laten maken.

Ik was natuurlijk meteen enthousiast over deze samenwerking! Een foto op aluminium heeft altijd zo’n prachtige glans die de foto echt tot leven brengt. Het systeem van Fotofabriek is super simpel. Ik hoefde geen externe software te downloaden en kon simpelweg de foto vanaf mijn bestanden naar hun Online Editor uploaden. Je kan eventueel ook nog tekst toevoegen, of in plaats van één, meerdere foto’s per wanddecoratie uploaden. Wat ik ook een pluspunt vind is dat je de producten kan opslaan zodra je een account creëert, hierdoor kun je dus rustig een keuze maken zonder bang te zijn dat al je werk straks voor niets is geweest.

Ik koos voor deze foto die ik lang geleden in de dierentuin van Emmen maakte, voordat het Wildlands werd. Dit was echt zo’n one-in-a-million geluksmoment: na ongeveer twee uur lang bij het leeuwenverblijf te hebben gezeten keek de koning van de jungle eindelijk recht mijn lens in. Leeuwen zijn zulke statige dieren, zo krachtig en vorstelijk.
 
 


Maar goed, het creëren van de wanddecoratie was dus zo gepiept en ik ontving het product binnen een paar dagen in huis. Bij het openen van de verpakking zag ik meteen al dat ik een goede foto gekozen had. Op de foto’s komt de wanddecoratie eigenlijk niet eens goed tot zijn recht, in het echt zijn de kleuren veel intenser en lijkt de vacht wel goud! Vooral in het zonlicht komt die prachtige gloed pas echt goed uit. Dan lijken de manen wel te vlammen en zie je het contrast tussen de witte snuit en de donkere schaduwen pas echt goed!
De wanddecoratie heeft een Dibond Aluminium toplaag, wat er voor zorgt dat al het wit in de foto niet meegeprint wordt, maar dat je dan dus ‘echt’ aluminium ziet. Je kan ook voor een witte toplaag kiezen, wat ik wel wil aanraden als je veel wit in je foto hebt! De foto’s op aluminium komen standaard met een plaksysteem, maar die van mij wordt niet opgehangen. Als je de foto wel wilt ophangen kun je ook voor een zwevend ophangsysteem kiezen. Die van mij staat bij mijn andere wanddecoratie op een plankje!
 

 

De wanddecoratie is 20 bij 30cm en is te bestellen vanaf €19,99. Ik vond het erg tof om een product van Fotofabriek uit te mogen testen en ben super blij met mijn foto op aluminium! Hieronder zie je nog een close-up van de textuur: zoals je ziet krijgt een foto op aluminium verticale strepen, die in het echt dus voor een matterend effect zorgen, behalve wanneer er direct licht op de foto valt! Wat vind jij van deze wanddecoratie? Ben jij een fan van foto’s op aluminum of druk jij je foto’s liever op ander materiaal af? Laat het weten in de comments!
 
 

Fantastic Beasts // Spoiler-Vrije Review!

Een film zien in een bioscoop in plaats van op je computerschermpje is toch altijd een beleving. Het indringende geluid, de donkere zaal in afwachting, en dan de explosie van kleuren op het enorme scherm. En toen de bekende deuntjes van de Harry Potter wereld mijn oren vulden en we door de wolken heen mee werden genomen naar de bekende wereld voelde ik me even weer twaalf. Het heeft niet langer dan vijf seconden geduurd voordat de film me compleet inpakte. Nostalgie is een sterke emotie, maar zelfs zonder de warme herinneringen aan de magische wereld zou ik deze film zéker een hoge score geven! Waarom? Dat lees je hier!

De film speelt zich af in 1926, een tijd waarin de tovenaarswereld in Europa wordt geteisterd door de slechte tovenaar Grindelwald. Maar wij volgen Newt Scamander naar New York, waar zowel de tovenaarsgemeenschap als de dreuzel -uh, “no-majes”, gemeenschap worden aangevallen door een mysterieuze donkere kracht. Newt is een magizoöloog en draagt een koffer met zich mee met daarin zijn collectie fantastische beesten. Maar wanneer een van die beestjes uit zijn koffer sluipt breekt de hel los.

Afbeeldingsresultaat voor fantastic beasts gif
In zijn zoektocht naar dit schattige beestje met een oog voor alles wat glinsterd, ontmoet Newt de prachtige en aandoenlijke No-Maj Jacob. Natuurlijk gaan er nog al wat dingen mis wanneer iemand zonder magische krachten in aanraking komt met fantastische beesten, en al snel zijn de jongens niet meer op zoek naar slechts één ontsnapt beestje. Samen ontmoeten ze de zusjes Porpentina en Queenie. Porpentina is een ex-schouwer die door een foute handeling nu slechts toverstok-vergunningen mag ondertekenen. En Queenie is een eigenzinnige tovenares die gedachten kan lezen (legilimentie). 
Terwijl de donkere kracht nog steeds door de straten van New York vliegt en alles in zijn pad verwoest, worden Newt’s ontsnapte beesten voor deze wandaden beschuldigt. Kunnen de vier de beesten op tijd vangen voordat de donkere kracht nog meer schade aanricht? En kan Newt de onschuld van zijn beestjes bewijzen? Of zit er toch iets in Newt’s koffer die zulke verwoestende daden kan verichten?
Afbeeldingsresultaat voor fantastic beasts gif
De film neemt je zonder moeite mee in de wonderlijke wereld van J.K. Rowling. Maar het verhaal op zich verschilt enorm met dat van Harry Potter. Daarom voelt het meteen aan als een loststaande film, iets wat voor mij erg belangrijk is! Daarnaast is New York in de jaren twintig zo’n beetje mijn favoriete tijdsgeest, met de flapper jurkjes, de ondergrondse speakeasies en de heerlijke muziek. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar het geeft de tovenaarswereld nóg meer sfeer!
Voordat ik de film zag wist ik al dat Eddie Redmayne perfect zou zijn in de rol van Newt Scamander. De karakters zijn allemaal aandoenlijk en overtuigend. Vooral Jacob. Jacob was voor mij dé held van de film. 
In de film wordt je meegenomen in Newt’s koffer, waar hij al zijn beestjes bewaard. Dit was voor mij één van de meest mooie momenten in de film. Het vergt zoveel talent van een acteur om zo overtuigend en prachtig om te gaan met geanimeerde objecten. Je twijfelt geen moment aan de liefde die Newt heeft voor zijn fantastische beesten (ook al zijn in de productie slechts levenloze poppen geweest, een miljoen kuddo’s voor Eddie!). 
En nu ik terugdenk aan de scenes in de koffer begint mijn inner-fangirl weer te gillen, dus voordat ik uitbreek in een onleesbaar caplocks gevecht met mijn toetsenbord zal ik nog even mijn laatste oordeel geven. Ik had hoge verwachtingen voor de film en hoe deze de vier andere films zou opzetten. Ik heb gehuild bij de laatste Harry Potter film, en ik liet ook traan toen de nostalgische muziek me meteen weer in het verhaal sleepte. De karakters, de acteurs, het verhaal en de setting moesten grote schoenen vullen, en voor mij hebben ze dit waargemaakt. Dus, vond je Harry Potter heerlijk? Ben je klaar voor een nieuwe cast aan karakters om verliefd op te worden? Wil je graag de wonderlijke wereld van J.K. Rowling opnieuw ontdekken? Ga dan de film zien. Nu meteen. In de bioscoop. Minstens twee keer. En koop daarna de Extended Edition op DVD en kijk het nog tien keer. Immers heb je tijd zat, het volgende deel komt pas over twee jaar uit!
Heb je al een kans gehad om de film te zien? Ben je net zo enthousiast als ik, of viel de film tegen? Laat het me weten in de comments!  

Mijn Portfolio Boek! (Saal Digital NL)

Een tijdje geleden zag ik een oproep voorbij komen van Saal Digital, waarin ze fotografen zochten die fotoboeken wouden uittesten. Natuurlijk was ik meteen geïnteresseerd, want ik heb altijd al mijn portfolio in boekvorm willen hebben. Na een langdurig selectieproces had ik eindelijk een verzameling foto’s waar ik blij mee was. En dus kon de pret beginnen!

Software

Om het fotoboek te kunnen bestellen moet je een speciaal samenstel-programma downloaden van Saal Digital. Dit ging erg snel en ik ben echt zeer tevreden dat ik de software via mijn Ubuntu besturingsprogramma kon draaien! Dan de software zelf. Het is niet een zwaar programma om te draaien en je wordt er snel wegwijs in. Ik koos in het menu voor een hardcover fotoboek van A4 formaat, waarna ik in een menuutje kwam met nog meer opties. Zo kun je kiezen voor een glanzende of matte omslag, maar je kon het boek ook in leer laten binden. Dit zag er super mooi uit, maar kostte wel €18,- meer. Hier heb ik dus niet voor gekozen. Verder koos ik voor 26 pagina’s en een ongewatteerde cover, met glanzende pagina’s en ook klikte ik de optie “zonder barcode” aan. Die laatste optie kost je €5,- meer, maar ik vind het veel mooier en professioneler staan wanneer er geen streepjescode op je portfolioboek zit.



Ontwerpen

Wanneer je al je voorkeuren hebt doorgegeven (geen zorgen, je kunt ze later nog veranderen!), kom je in het ontwerpmenu. Dit is mijn enige grote minpunt. De standaard layouts die door Saal Digital worden aangeboden vond ik namelijk echt drie keer niks. Je kiest daarnaast ook gelijk voor een layout voor het hele boek, in plaats van per pagina. Voor mijn computer werd het pagina per pagina veranderen van de layout té veel en dus crashte het programma. Hiermee wil ik niet meteen zeggen dat de software van Saal Digital niet helemaal soepel loopt, want dit was de enige keer dat het programma vast liep bij mij. Het kan natuurlijk ook aan de combinatie met mijn ongebruikelijke Ubuntu besturingssysteem liggen!
Ik koos dus voor een lege layout, waarna ik elke foto gewoon handmatig heb ingevoerd. Dit ging allemaal heel soepeltjes, en het was heel makkelijk om pagina’s om te wisselen en toe te voegen of verwijderen. Je kan je project ondertussen opslaan zodat je niet alles in één zit hoeft te voltooien, wat ook erg handig is! Er wordt duidelijk aangegeven dat pagina 1 de binnenkant van de cover is, dus die heb ik bewust leeg gelaten in mijn design.

De verzending

Het afrekenen ging ook erg soepel. Je kan kiezen om te betalen met Paypal, een credit card of via een ouderwetse factuur 😉 Voor mij waren dit genoeg opties, maar in het digitale tijdperk is betalen met iDeal wel net zo makkelijk! Ik had van Saal Digital veertig euro gekregen voor het bestellen van mijn fotoboek en hier zat ik ietwat overheen, dus ik heb snel met Paypal afgerekend en kreeg meteen een bevestigingsmail binnen van Saal Digital. Nadat het boek klaar was voor verzending kreeg ik opnieuw een mail met de details van de leveringsstatus en een track&trace code voor DHL. Dit waardeer ik altijd enorm, want ik ben een enorme post-stalker.
Drie dagen later viel het boek al door de brievenbus. Het zat keurig ingepakt in karton, bubbeltjes plastic én een extra plastic laag. Helemaal prima dus!

Het boek

Ik was zó blij toen ik het boek eindelijk uitgepakt had (en alle bubbeltjes van het bubbeltjesplastic vernietigd had)! De matte cover was precies de rare taupe-licht grijze kleurenmix die ik in gedachten had, en de letters van mijn naam waren ook de juiste kleur. Ik heb er voor gekozen om verder geen foto’s op de cover te laten drukken, omdat ik het zo clean mogelijk wilde houden. Maar genoeg over oninteressante covers, we willen natuurlijk weten hoe de binnenkant eruit ziet!

En ja. Wauw! Het heeft toch iets bijzonders om je foto’s in print te zien. Om ze te kunnen vasthouden en om de bladen om te kunnen slaan… Ik ben zó blij met mijn boek! Het papier is dik, stevig en van prachtige kwaliteit. De glans is erg mooi en niet storend in fel licht. De kleur van de foto’s is precies hetzelfde als de kleuren van mijn beeldscherm, wat natuurlijk één van de belangrijkste criteria is voor een fotograaf. Ik koos voor zowel lichte als donkere foto’s, en ik moet zeggen dat zwart ook écht zwart is. Echt goede kwaliteit, dus!
Bij de horizontale foto’s die over de naad lopen zie je nauwelijks een onderbreking. Het is dat jij weet dat de naad er zit, anders had je er niks van gemerkt! Wanneer het boek plat ligt, ligt het ook echt plat.

Conclusie

De conclusie is dat ik een hele blije Kim ben nu. Het fotoboek ga ik overal mee naar toe nemen om het nonchalant uit mijn tas te laten vallen, alleen maar zodat ik het aan iedereen kan laten zien.
De prijs-kwaliteit verhouding van Saal Digital is echt prima. Natuurlijk betaal je iets meer dan wanneer je een fotoboek bij de Hema bestelt, maar dat verschil zie je ook terug in de kwaliteit. Als je een beetje wegwijs bent op de computer en het niet erg vind om zonder vooraf ingevulde layout je fotoboek samen te stellen dan kan ik Saal Digital zéker aanraden.

Ik schrijf altijd zó enorm veel als ik enthousiast over iets ben. Dus heel erg bedankt als je het hele verhaal gelezen hebt! En Saal Digital heel erg bedankt dat ik jullie fotoboek mocht uitproberen. Als het goed is krijg ik vandaag de wanddecoratie binnen die ik ook mocht testen, en na deze zeer positieve eerste ontmoeting met Saal Digital kan ik alleen maar enthousiast zijn.

Ik zou graag van jullie willen weten of jullie je foto’s nog wel eens (laten) uitprinten en in fotoboeken stoppen? Of is Facebook of Instagram jouw fotoboek geworden? Ik ben benieuwd!


Bedankt aan alle modellen, visagistes en stylistes die meegeholpen hebben aan mijn portfolio beelden! Quinty, Isaura van Burgsteden, Khadija Fissoune, Poeka, Diahann van den Hoek, Charlotte, Nicole Drège, Danique, Anne van ‘t Oever, Mynthe, Soo-ran van Benthem, Thirza, Sarah, Amaya, Aisha Nina Bartels, Tamara Rubia, Irma, Leonieke Moulijn, Pietsje, Etos Dokkum, Kapsalon Jannette, Michelle Phaf, Pauline, Venise.

Praktijkboek Macrofotografie // Review

Alleen al bij het zien van dit boek wordt je vrolijk. De felle kleuren en prachtige foto’s op de kaft maken meteen nieuwsgierig naar de inhoud, en bij het omslaan van de eerste pagina wordt je gelijk om de oren geslagen met de mooiste macrofoto’s. Een tijdje geleden won ik dit boek tijdens een hele leuke Facebook Quiz van Digifoto Starter. Eindelijk heb ik de tijd gehad om alles op mijn gemak te bekijken, en hoewel ik slechts in vlindertuinen aan macrofotografie doe, moet ik zeggen dat het mij geïnspireerd heeft om op pad te gaan!

Allereerst wil ik het hebben over het boek zelf. Het is een fijn formaat met duidelijke tekst en enorm veel foto’s. “Laten zien wat je niet ziet,” is wat de schrijvers je willen leren, en in macrofotografie gaat er inderdaad opeens een wereld open waar je normaal gesproken aan voorbij loopt. Het praktijkboek doet eigenlijk precies wat het zegt: het leert je de techniek, geeft tips over creativiteit, en laat zien hoe het er in de praktijk aan toe gaat.
Ik heb het boek opgedeeld in drie verschillende delen. Als eerste wordt de technische kant van het fotograferen van de kleine wereld benadrukt. Dit gebeurt uitgebreid en alles komt aan bod: camera’s, apparatuur, instellingen, licht, en er wordt zelfs uitgelegd hoe jij een simpele macro studio in elkaar kan zetten. De tekst is duidelijk geschreven en je merkt meteen dat de mensen van Nederpix niet alleen hun vak kennen, maar ook heel veel passie hebben voor fotografie.
Daarna komt creativiteit aan bod. Voor mij was dit het meest leuke deel om te lezen. Want hoe zorg je er nou voor dat jouw opnames eruit springen? In verschillende hoofdstukken wordt uitgelegd hoe jij met vormen, kleur, licht, scherpte en bokeh kan spelen om met een prachtige foto thuis te komen.
Ook het derde deel vond ik heel erg interessant. Hier gaat het om de natuur, en hoe je je perfect kan voorbereiden op een dagje bloemen schieten. De schrijvers nemen je mee op reis door de kleine wereld van de vlinders en paddenstoelen. Je leert wat kenmerkend gedrag is voor libellen, en waar je moet zoeken als je een kikker voor je lens wilt hebben. En als laatste wordt er afgesloten met een macro “fotografiekalender,” waarin per seizoen de meest kenmerkende vertoningen en foto’s worden getoond.


Hoewel macrofotografie niet helemaal mijn ding is, is dit een super boek vol inspiratie en tips voor iedere macrofotograaf. Of je nu al je hele leven achter de bijtjes aanrent, of pas net begonnen bent met het ontdekken van deze kleine wereld: dit boek heeft voor iedereen wat! Praktijkboek Macrofotografie kost €27,90 en is beschikbaar op bol.com of in de webshop van Birdpix.

Natuurlijk was ik meteen geïnspireerd om met de vele tips in mijn achterhoofd op pad te gaan met mijn camera. Hier in de buurt staan er nog vele veldbloemen in bloei, en ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om twee vlinders op de foto te krijgen. Maar man, wat is dat een werk zeg. Ik ben natuurlijk vlindertuinen gewend waar op elke bloem zowat een vlinder zit met de prachtigste kleurpatronen, maar om een vlinder in het wild op de foto te krijgen is toch een ander verhaal. Menig fietser en wandelaar lachte me dan ook uit terwijl ik hopeloos achter dat ene vlindertje aan aan het huppelen was. Maar goed, uiteindelijk heb ik dus vlinders op de foto gekregen. En daar is alles ook mee gezegd, haha.
Hieronder kun je dus mijn macro-escapades vinden. Ik hoop dat je het leuk vond om deze review te lezen, en als je nog leuke aanraders hebt qua fotografieboeken, dan hoor ik het graag! Heb jij weleens een vlinder mooi op de foto gekregen buiten een vlindertuin?


Stapelreview: Recente Animatiefilms!


In de vijfde klas van het VWO moesten we voor Engels Animal Farm lezen, een boek dat gaat over een stel boerderijdieren en hun onderlinge relaties. Maar natuurlijk was dit niet “zomaar” een boek over dieren. Nee, het verhaal ging veel dieper. Door het gebruik van de simpele setting en dieren als karakters, wist Orwell een satirisch en kritiek verhaal neer te zetten over de totalitaire politiek van de Sovjet-Unie.

Maar Kim, denk je nu misschien, we gingen toch babbelen over wat recente animatiefilms? Wat heeft Lenin hier mee te maken? Nou, dit is mijn manier om met een te vergezocht voorbeeld te laten zien dat animatiefilms niet alleen voor kinderen zijn. Zelfs met schattige, knuffelige diertjes als karakters kan men uitermate goede films (of boeken) neerzetten, die soms zelfs beter hun boodschap overbrengen dan hun live-action tegenhangers.

En daarnaast zijn niet alle geanimeerde films of series specifiek gericht op kinderen (kuch, Legend of Korra kuch). Daarom is het ook helemaal niet raar dat ik de afgelopen dagen een flinke dosis geanimeerde goedheid tot me heb genomen. Echt. Totaal niets mis mee. Ik zweer het.


Zootopia ★★★★★
Walt Disney Pictures, Walt Disney Animation Studios


Just a small town girl, living in a lonely world… She took the midnight train, going anywhere… Judy Hopps is een klein, schattig konijntje. Hoewel alleen andere konijntjes elkaar schattig mogen noemen, anders is het discriminatie. Haar hele leven lang droomt ze ervan om politieagent te worden, maar dat is geen toekomst voor een konijn. De hele wereld werkt haar tegen, en zelfs haar ouders zien haar liever werken op de generaties-oude keuteltjesfabriek. Maar Judy is vastberaden, en vertrekt naar de politieacademie. De welbekende stortvloed aan sociale constructies en vooroordelen blijft haar achtervolgen, zelfs nadat ze met vlag en wimpel afstudeert. Maar Judy geeft nooit op, en met haar koffertje en een hoofd vol dromen vertrekt ze voorgoed naar Zootopia, de hoofdstad van het dierenrijk, waar prooi en jager samen in vrede leven. Eenmaal daar ontmoet ze een sluwe vos, Nick Wilde, op haar eerste avontuur als politieagente! Uh, verkeerswacht. Oké. Ruw begin voor Judy, maar al snel raken zij en Nick verstrengeld in het avontuur van hun leven…

Deze film, jongens en meisjes. Deze film is zó ontzettend goed. De film zit boordevol sociale commentaren die zich afspelen op zoveel verschillende niveaus. Het is précies de situatie die zich nu afspeelt in onze (wereld)maatschappij, waar we zo gewend zijn om de jagers als boosdoeners te zien, dat we dit zo makkelijk keer en keer aannemen. Deze film laat je zien hoe belangrijk het is om ten eerste het héle verhaal te begrijpen voordat je een oordeel velt, en ten tweede nooit op te geven. Houdt vast aan je dromen, én aan iedereen die jou wilt zien slagen.

Daarnaast heeft deze film ook zoveel gave knipogen naar populaire cultuur, die té mooi zijn om nu te gaan spoilen. En het is een prachtig staaltje animeerwerk. Echt een kunstwerkje, vooral de scene waarin Judy voor het eerst met de trein Zootopia ontdekt. Dat is zo mooi gemaakt dat je gewoon vergeet dat het geanimeerd is. Dus zoek de film op en kijk hem meteen, je gaat er écht geen spijt van krijgen! Een dikke aanrader dus. Vijf sterren. Als iedereen ter wereld deze film zou kijken zouden we veel beter met elkaar omgaan. Zó goed is de film echt.


Big Hero 6 ★★★★
Walt Disney Pictures, Walt Disney Animation Studios



Gebaseerd op de gelijknamige Marvel strips, neemt Big Hero 6 je mee in de futuristische wereld van San Fransokyo. Hier woont Hiro Hamada, een klein wonderkind dat een aardig zakcentje verdient met robotgevechten. Als Hiro opnieuw gepakt wordt voor het illegaal bieden op deze robotgevechten kan zelfs zijn broer Tadashi hem niet meer redden, en moet hun tante en voogd hen uit de gevangenis komen halen. In een poging Hiro te inspireren om wat te doen met dat grote brein van hem, neemt Tadashi hem mee naar de universiteit waar hij studeert. Hier ontmoet Hiro een viertal medestudenten (oké, eentje is meer de schoolmascotte dan een student, maar tja) die gek zijn op technologie. Waar Hiro best onder de indruk is van iedereens technologische foefjes, weet zijn broer hem pas echt te strikken. Tadashi introduceert Hiro aan Baymax, zijn zelf ontworpen EHBO-robot. De grote knuffelige, ronde witte dikkerd wordt geactiveerd wanneer iemand “auw” zegt, en schiet meteen te hulp. Hiro weet zeker dat hij ook naar de universiteit wilt, en om een plekje te veroveren doet hij mee aan een grote wedstrijd voor technologische vooruitgang. Hiro ontwerpt een nieuw soort robotjes die je kunt besturen met je hersenen via een haarband die je hersengolven opvangt en dan weten alle kleine robotjes meteen wat ze moeten doen maar het werkt dus alleen als je die band op je hoofd hebt en… en… en…. Het ziet er cool uit oké! Maar dan gebeurt er iets wat Hiro’s leven voorgoed zal veranderen. Een enorme brand slokt de universiteit en alle uitvindingen op, en een van de leraren is nog binnen. Tadashi besluit om naar binnen te rennen…

Compleet down over het verlies van zijn broer weet Hiro niet meer wat hij met zijn leven aan moet. Zijn vrienden negeert hij, hij eet niks, en zelfs zijn tante kan hem niet opvrolijken. Totdat Hiro op een dag struikelt en in pijn “au” schreeuwt, waardoor Baymax geactiveerd wordt. Vastberaden om Hiro “beter te maken” doet Baymax er alles aan om het Hiro naar zijn zin te maken, en dat zorgt ervoor dat ze samen het avontuur van hun leven beleven (klinkt bekend).

Een goede film die prachtig uitbeeld hoe verlies, en de onredelijke woede en ongekende pijn die daar uit voort vloeit, nooit zo zwart-wit is als het lijkt. Het is een typisch stripverhaal, met alle gekkigheden, maar daar houd ik juist van. Deze origin story van de zes helden is heerlijk om naar te kijken, en zal je meerdere malen ontroeren. Héél hard gelachen heb ik niet, maar hier en daar blies ik zeker wat meer lucht mijn neusgaten uit dan normaal. Kortom: een leuke film met een goede boodschap, die je zeker gezien moet hebben als je van animatiefilms of stripboeken houdt.


Home ★
20th Century Fox, DreamWorks Animation



Oh is een onhandige alien die getraind is om overal altijd voor weg te lopen. Is de kans van slagen minder dan 50%? Hup, wegwezen! En hij is niet alleen. Zijn hele alienras is continu op de vlucht voor een ander boosaardig alien ras dat hen koste wat het kost wil vernietigen. Daarom besluiten de goede-Oh-aliens de aarde in te nemen, omdat de primaire, beestachtige “mensheid” vast wat kan leren van hun geavanceerde technologie. Alle mensen worden opgezogen door grote stofzuigers en in Australië gedumpt. Behalve één meisje: Rihanna. Uh, ik bedoel Tip. Ja, Tip is door de aliens haar moeder kwijt geraakt en samen met haar kat Pig besluit ze om haar moeder te gaan zoeken. Oh heeft ondertussen weer iets stoms gedaan waardoor het hele alienras in gevaar is, en is daarom op de vlucht. Omdat ze allebei op de vlucht zijn voor de intergalactische politie (I wish…) komen ze opeens op hetzelfde onderduikadres aan… Samen raken ze verzeild in (wait for it…) een heel voorspelbaar en ongeïnspireerd avontuur dat meer een roadtrip is met wat lekke banden (ha! Die zag je niet aankomen he).

Er zijn een paar dingen mis met deze film. Die dingen ga ik nu opsommen: 1. Rihanna is geen goede stemacteur; 2. Elke keer als ik Oh hoorde praten hoorde ik Sheldon Cooper omdat deze karakters té gelijk zijn; 3. Het verhaal is niet heel origineel, maar dat vind ik nog niet zo erg. Ik bedoel Avatar was in essentie ook een precieze kopie van Pocahontas, maar die film had een visie. Deze film was gewoon totaal ongeïnspireerd en dat voel je met elk frame. 4. De humor is té kinderlijk (ja, ja, het is een kinderfilm bla bla, maar dat waren de vorige twee ook, en die waren wél goed); en 5. ik kon me totaal niet inleven in de karakters waardoor ik eigenlijk meer voelde voor het “slechte” alienras dat de aarde kwam vernietigen… En dat kan niet de bedoeling zijn.
Nee, je besteed je tijd beter door twee uur op de bank te gaan liggen en de stipjes op het plafond te tellen.


The Good Dinosaur ★★★
Walt Disney Pictures, Pixar Animation Studios



Een grote meteoriet schiet recht op de aarde af… De grazende dinosauriërs kijken verschrikt op en je voelt je ogen al samenknijpen in spanning… Maar dan vliegt hij gewoon de aarde voorbij. Als een vallende ster aan heldere hemel. Niks geen uitroeiing van de dino’s, neen, een paar miljoen jaar later hebben zij, en niet wij, de kunst van de landbouw ontdekt. In een wereld waar de T-Rex een buffalo-herder is en een Triceratops een sjamaan, wordt de kleine Arlo geboren. Hij is een langnek dinosaurus, omdat ik geen zin heb om de specifieke soort op te zoeken. Arlo woont samen met zijn broer, zus, vader en moeder op een boerderij, waar ze dino-kippen houden en dino-gewas verbouwen. Waar broer en zus meteen hun draai vinden in het prehistorische dino-boer bestaan, is Arlo overal bang voor. Hij durft niks, kan niks, en in een Leeuwenkoning-achtige queste verliest hij ook nog eens zijn vader in een onweersbui. Omdat hij niet zichzelf de schuld geeft à là Simba, maar alles verschuift op een wild mensenkind, jaagt hij op dit kind totdat ze beiden in een rivier vallen en ver weg van huis worden meegesleurd. De altijd bange Arlo wordt natuurlijk snel vriendjes met dit mensenkind, en samen gaan ze op pad om thuis te komen.

Het plot is misschien braaf, en het karakter Arlo is ook al 1000 keer gedaan (en beter), maar desondanks heb ik me prima vermaakt met deze alternatieve geschiedenis. Hoewel ik het wel leuker had gevonden om meer van deze wereld te zien. De karakters die Arlo en het mensenkind, Spot, tegenkomen op hun reis zijn het leukste aan de film. En verder is het gewoon een typische Pixar film.
Inside Out was leuker (en dan ook véél leuker, én origineler), maar dit is een prima film om een keer te kijken wanneer je je verveelt. Ik zat te twijfelen tussen twee of drie sterren, maar de prachtige animatie heeft me toch overgehaald om drie sterren te geven. Want wat een schoonheid is het. Vooral de verschillende overgang scenes die inspringen op de natuur zijn meesterlijk gemaakt. Ik bedoel, kijk dan hoe mooi:


Dat waren de vier animatiefilms die ik afgelopen dagen keek! Ik vond het erg leuk om zo’n soort stapelreview te doen, en wellicht doe ik het nog wel eens vaker! Er staan namelijk nog best wel veel films op mijn lijstje die ik nog heel graag wil zien. De nieuwe X-Men, bijvoorbeeld, wil ik echt snel zien (om mee te kunnen praten op mijn nerd forums), maar ik weet zeker dat hij het bioscoop kaartje niet waard zal zijn. Of denk jij daar anders over? Let me know! Naar welke film kijk jij uit komende tijd?