Die Ene Keer dat ik Lightpainting probeerde…

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Of beter gezegd nacht. De nacht van gisteren. Ik had net mijn camera, en in totaal nog maar vier shoots gedaan. Maar ik wou wat nieuws proberen, iets wat niemand anders deed. Dus ik deed uren research op Youtube, ik las elke fotografie blog, en ik oefende ‘s nachts met de zelfontspanner op mezelf. Op mijn oude vertrouwde roze meisjesforum vond ik twee willige slachtoffers voor mijn extravagante experiment, en toen, op een koude avond in oktober, probeerde ik met licht te verven…

Ik had toen alleen nog maar mijn plastic fantastic, mijn 50mm f/1.8 lens, dus ik kon van de meiden nog best portretten schieten. Ik had een leuk concept in mijn hoofd, gebaseerd op Ed Sheeran’s Give Me Love videoclip. Dit hield in dat de meiden, in de ijzige kou van de herfst, in een hemdje buiten moesten staan. Ook wist ik nog niks van poseren, compositie, of het feit dat je niet midden in de nacht zonder extra licht kan fotograferen. Ja, ik was een broekie, en als ik terug kijk op de resultaten kan ik alleen maar lachen. Want wat was dat een heerlijke shoot!
De meiden, Aileen en Thirza, waren zo aardig! Ze hadden natuurlijk beiden iemand meegenomen, want via het internet afspreken met een wildvreemde omdat diegene foto’s van jou wil maken in een park rond middernacht… Ja. Neem je ouders mee. Met Thirza heb ik nu vier keer geshoot, en met Aileen staat de derde op de planning. Kortom: ook al zijn de resultaten om te huilen, heb ik er leuke contacten aan overgehouden, en hebben we veel kunnen lachen samen.

Hoe je dan precies verft met licht? Je hebt wel door op wiens blogpost je hebt geklikt, toch? Het is een vrij simpel proces. Je zet je camera stevig op een statief. Je zorgt dat je instellingen zo staan dat je met een sluitertijd van +/- dertig seconden bijna geen omgevingslicht opvangt, en de foto dus zwart is op de achtergrond. De flits stel je vervolgens zo in dat hij pas na die dertig seconden afgaat. Bij mijn Canon stel je dat in als “second curtain flash” (menu → flash control → built-in flash func. setting → shutter sync → 2nd curtain). De flits zorgt er nu voor dat je onderwerp, in mijn geval twee modellen, “bevroren worden” op de foto, terwijl de achtergrond zwart blijft. Als dit allemaal werkt, kunnen we aan het echte verven beginnen. Ik heb hiervoor een stuk of drie verschillende zaklampen gebruikt. Een grote, en twee kleintjes, waarvan er eentje rood licht gaf (het was inderdaad een fietslampje. Van de Action). Je klikt (gebruik een afstandsbediening als je die hebt, dit zorgt voor een stabielere camera), en hebt nu dertig seconden om als een gek achter die meiden te gaan staan en rondjes te draaien met lichtjes in je handen. Het ziet er niet uit. En ik raad je dan ook aan, om dit niet middenin het Noorderplantsoen in Groningen te gaan doen.

Zoals je ziet heb ik geen mooie engeltjes kunnen maken met vleugels en halo’s, of iets anders wat enigszins ergens op had geleken. Maar het was een leuke, leerzame ervaring. En wie weet, misschien waag ik nog wel eens een poging. Met een betere voorbereiding. En in de zomer.
Heb jij weleens out of the box durven denken met fotografie? En hoe is dat je bevallen? Laat een reactie achter, en link vooral ook naar jouw meest rare experiment!

Interessante Types


Twee zomers geleden kocht ik een camera. Deels omdat ik geïnteresseerd was in mooie kiekjes maken, en deels omdat mijn vakantie plotseling niet doorging en ik opeens een hele smak geld overhield. En nu, een paar duizend kliks en talloze “uw dropbox is vol” notificaties later, ben ik zó blij dat ik in de zomer van tweeduizendenveertien niet op vakantie ben gegaan. Na wat aapjes in de dierentuin van Emmen vastgelegd te hebben op de gevoelige plaat, vond ik het tijd worden om aan het echte werk te beginnen: mensen.
Mijn eerste fotoshoot regelde ik via het forum van Girlscene, Nederlandse slechtste roze meisjes site (maar oh, zo verslavend). Ik deed een oproepje en al snel reageerde Pauline, die samen met haar zus een aantal weken later naar een prachtig natuurgebied kwam, om daar model te staan voor mij. Van een visagiste of styliste had ik nog nooit gehoord, dus de kleding regelden we zelf, en Pauline had écht geen make-up nodig. Het was een geweldige dag, en ik was zó blij met de resultaten. Voor mij was het duidelijk: er was een nieuwe passie in mij ontvlamt.
En dus ging ik door. En ik ontmoette steeds meer jonge meiden die dezelfde passie deelden. Ik deed nog een paar shoots met alleen modellen, via Girlscene of via de facebook-groepen die ik langzaam ontdekte. Al snel kwamen er ook visagistes bij. En daarna organiseerde ik zelf twee keer een fotomeeting, en kwam ik in contact met stylistes. Kortom, ik ontmoette heel veel nieuwe mensen. En stuk voor stuk, zijn ze zó inspirerend.



Modellen met wie ik samen heb gewerkt zijn plotseling bekroonde missen geworden, of winnen de ene prijs na de ander. Een pracht van een model is ook vrachtwagenchauffeur, en nog zo’n mooi gezicht sleept massaal internationale publicaties binnen. En dat geeft me soms een trots gevoel. Niet omdat ik in directe zin iets heb bijgedragen aan de vooruitgang die zij maakten, maar omdat ik ze ken. Omdat ik hen heb mogen vastleggen. Omdat wij samen aan iets moois hebben gewerkt, en we trots kunnen zijn op de resultaten.

Ik ben een zeer introvert persoon. Iedereen die mij kent kan dat be-amen. Ik houd niet van drukke sociale situaties, heb een hekel aan koetjes en kalfjes, en ga liever in mijn eentje naar de bioscoop dan met iemand samen. Desalniettemin kan ik erg genieten van inspirerende mensen. En laat ik nou net omringd zijn door interessante types, met blauw haar en vreemde bijbaantjes, en inspirerende mensen, die op jonge leeftijd al zoveel bereikt hebben.


Dát is wat ik echt geweldig vind aan fotografie. Niet de mooie locaties, concepten, publicaties, en zelfs niet het nabewerken. Niet eens het continu bezig zijn met je horizon verbreden. Nee, de inspiratie die ik vind, en die ik hopelijk ook weer kan delen, dát is waar fotografie voor mij om draait.

Team credits voor deze post:
Eerste beeld: model Pauline
Tweede beelden: model Thirza
Derde beeld: model Katja, muah Nadieh de Zwaan, styliste Larissa Berrenchina

Ouder Worden

Ik was jarig, een week geleden. Normaal gesproken houd ik enorm van jarig zijn, maar dit jaar is er iets veranderd. Ik voelde het vorig jaar al een beetje opkomen. Langzaam sloop het door de spleten van mijn bestaan, een knagend gevoel van onrust, en in de schaduwen van mijn ziel sliep het stil… wachtend… Gelukkig was de mijlpaal van het 21 worden nog genoeg reden voor een groot feest. Dit jaar was het anders. Ik werd 22. En hoewel ik nog steeds uitkeek naar de Grote Dag, was mijn verjaardag een ontzettende anti-climax.

Ik besloot om voor het eerst mijn verjaardag niét bij mijn ouders te vieren, maar in mijn eigen huisje in Groningen. Op de Grote Dag, een woensdag, zou ik met mijn mams gaan lunchen in de stad, en op zondag zou ik alle visite ontvangen met koffie en taart. Echter mocht het niet zo zijn. De winter was mild en warm, maar de dag voor mijn verjaardag veranderde mijn stad in het décor van Frozen. Mam durfde de snelweg niet op en ik kon de deur niet uit zonder regelrecht de bosjes in te glijden. Die avond haalde ik met mijn vriend patat bij de koning der patatboeren, die bij ons om de hoek zit. Het duurde tien minuten om er te komen. En eer we thuis waren, een goede valpartij later, waren de frietjes koud. De ochtend van mijn verjaardag was niet anders. “Gefeliciteerd, Kim,” fluisterde ik tegen mezelf nadat ik de gordijnen opendeed om negen uur ‘s ochtends. Ik ben serieus zo melodramatisch. Mijn Facebook nieuwsfeed zat vol met berichtjes van ongelukken op de A28, en ik besloot om mama te whatsappen. Het lijkt me beter als we een andere keer gaan lunchen, typte ik, en voordat ik mijn volgende berichtje kon verzenden ging mijn telefoon. “Happy birthday to you! Happy birthday to you!” Een grote lach verscheen op mijn gezicht. Mijn moeder kan écht niet zingen, maar het was fijn om haar stem te horen. We kletsten wat en besloten inderdaad dat het lunchafspraakje maar beter verzet kon worden.

Mijn vriend, die nu midden in zijn master opleiding zit, had het die dag druk met deadlines, en moest de avond werken. Het grootste deel van de dag was ik alleen met mijn gedachten, en wanneer je twéé-én-twintig wordt is dat geen goede combinatie. Want wat had ik nou eigenlijk bereikt met mijn leven? Ik dacht terug aan al die keren dat ik mezelf beloofd had om voor mijn twintigste een boek uit te brengen, verre reizen te maken en vrijwilligerswerk gedaan te hebben in Afrika. Ik ben al twee jaar voorbij die arbitraire deadline. Er is geen boek, er waren reizen maar niet genoeg, en ik ben veel te cynisch geworden om nog vrijwilligerswerk te doen.

Mijn twee-en-twintigste verjaardag vierde ik met het kijken van het derde seizoen van Las Vegas. Ik nestelde mij onder een dekentje op de bank, en zette de ene pot thee na de ander. Op Facebook stroomde er felicitaties binnen, en dat toverde dan wel weer een glimlach op mijn gezicht. Zelfs mijn lieve Franse vriendjes die ik deze zomer ontmoette wenste mij een “joyeux anniversaire,” want Fransen kunnen geen engels, en weten ook niet hoe Google Traduirewerkt.
Wat mij dan wel weer intens gelukkig maakte was het koken van mijn lievelingsmaal: taco’s met guacamole en tortilla chips. Wat nog fijner was, was het moment waarop mijn vriend thuis kwam, en hij zijn tas op de tafel gooide. Hij gaf mij een flesje Dors (de Jumbo variant van Corona), een zak van mijn lievelingschips, én een reep chocola. Wij werden die avond zó dik, maar mijn verjaadag sloot ik toch op een positieve noot af.


Wie weet, wellicht schrijf ik dit jaar wel dat boek, of reis ik af naar een ver land… Haal ik mijn Bachelor, en wordt ik toegelaten op de Master waar ik op zit te hopen… Wie weet… Maar gelukkig kunnen we dromen.