Rechtenvrije Winter Foto’s!

 Ik heb de laatste tijd moeite met het schrijven van blogposts. Het is niet dat ik geen inspiratie heb of niets heb om over te schrijven, het is juist dat er zoveel gebeurt in de wereld dat het haast makkelijker is om te zwijgen. Ik wil dat deze blog positief is. Dat er om elke blogpost een zilver lijntje zit, hoe zwaar mijn dag of week ook was. Ik wil dat ik voor elke 50 redenen dat ik de wereld haat, er 100 kan noemen waarom ik van de wereld houd. En soms, zoals morgen tegen vijven, wanneer er een oranje balzak de nieuwe president van de Verenigde Staten wordt, heb ik gewoon even geen zin in positivisme.

It’s Mah Burthdaaay


Precies een jaar geleden sneeuwde het. Het sneeuwde en vroor zo hard dat de deur van ons flatje bijna niet openging. Het was zo glad dat stilstaand je evenwicht bewaren onbedoeld in een elf-straten-tocht overging. En het was magisch. De hele wereld was wit en heerlijk koud. Ik houd van de winter, van sneeuw en ijs en vrieskou, dus dat de wereld veranderde in een Winter Wonderland op uitgerekend mijn verjaardag was een prachtig cadeau.
Helaas betekende het ook dat mijn ouders niet naar Groningen konden afreizen omdat zij ook compleet ingesneeuwd waren. Vandaag is dat wel anders. Vandaag vier ik mijn verjaardag samen met mijn vader, die tijdens de kerstdagen 50 is geworden. Er komt familie die aan de andere kant van het land wonen, de achtertuin is veranderd in een gezellige overdekte veranda compleet met vuurkorf en terrasverwarming, én ik sloof me al de hele week in de keuken uit om lekkere taarten en hapjes te kunnen presenteren. Heerlijk!


Drie. En. Twintig. Het jaar van mijn leven dat ik eindelijk volwassen zal worden. Hopelijk. Voor de zomer hoop ik af te studeren en mijn studententijd voorgoed achter mij te laten, met de nodige tranen van heimwee, natuurlijk. In de zomer hoop ik een reis te maken. Maakt niet uit waar naartoe, of ik alleen ga of samen, maar ik wil een nieuw deel van de wereld ontdekken. Mensen zeggen soms wel dat ze écht aan vakantie toe zijn, en nu snap ik dat gevoel pas. Het even weg willen omdat de realiteit van de Grote Mensen Wereld (beginnen aan mijn afstudeerscriptie, het vinden van een stage, een nieuw huisje proberen te huren, een baan zoeken… Aaah!) soms best overweldigend kan zijn. Het is denk ik het onbekende, de wetenschap dat je je niet kan voorspellen waar je volgend jaar zal zijn, wat zorgt voor kriebels in mijn buik. Die kriebels zijn niet perse negatief of positief, maar juist een mix van gezonde spanning en opwindende nieuwsgierigheid.
Maar voor nu kan ik nog even duidelijk voor me uit kijken, wetende dat het nog een half jaar zal duren voordat ik recht voor die grote mist sta. En in die zes maanden zal de mist steeds minder dik worden, dat besef ik me ook wel.

Vandaag drink ik een wijntje op ouder worden. Op de toekomst, die in haar mysterieuze onvoorspelbaarheid mij enthousiast toelacht. Maar ik zal ook proosten op het heden. Op nu. Want niemand weet waar ik over een jaar ben, waar ik over zes maanden ben, of waar ik morgen zal zijn. Dus, proost, lieve lezers. Proost op het genieten van het leven, met volle overtuiging en de minste zorgen, want je leeft maar één keer.

Blegh. Soms ben ik een wandelend en pratend cliché. Ik drink natuurlijk ook een wijntje op alle cadeautjes die ik krijg. Want meer familie betekent automatisch ook meer cadeautjes. En net als elke andere millennial haal ik zonder uitzondering het meeste geluk uit materiële status objecten en geld. Laat al die hoogdravende zelfreflectie en dat ondraaglijke filosofisch geneuzel maar en geef mij gewoon een financiële beloning voor het opnieuw een jaar overleven op deze aardkloot. Bedankt en tot ziens!

Just Kidding. Maar ook een beetje niet. Oké, het was voor 75% een geintje.

Deze mooie Winter Wonderland foto’s zijn natuurlijk geen foto’s van Groningen of Hoogeveen. Neen, dit waren de enige winterse foto’s die ik had. Van een “studiereis” van een aantal jaar geleden. Cheers!

De Wereld is Zo Mooi

Vorige week begon een nieuw blok aan vakken op mijn studie. En hoewel al die vakken mij erg leuk lijken, komen ze ook gepaard met de schrik van het studentenleven: voorstelrondjes. Want op mijn studie willen ze niet weten hoe je heet of hoe oud je bent, maar vragen ze specifiek naar wat jij leuk vindt aan het doen van research, of wat jouw persoonlijke connectie is met het onderwerp van dat vak. Ja, umm, ik koos mijn vakken vooral omdat ik één vak echt niet wou doen, en toen bleef er vrij weinig keuze over… Maar dat is natuurlijk geen mooi gearticuleerde academische redenering.

Dus toen ik voor een van die voorstelrondjes de vraag kreeg om een openbaring te benoemen was ik maar al te blij dat het rondje aan de andere kant van de klas begon. Een openbaring… Wat is dat nou voor vraag? Maar mijn grijze massa daarboven begon meteen op volle toeren te draaien. En het enige wat ik kon bedenken, was hoe mijn wereld veranderde toen ik voor het eerst door de lens van mijn camera keek. Dat was zo’n drie jaar geleden en hoewel het enorm cliché klinkt, is het niet overdreven. Ik begon namelijk in foto’s te denken. Overal waar ik keek, zag ik meteen hoe wat ik voor me zag er op een foto uit zou zien. Prachtige lichtinvallen, mooie kleurenpaletten, interessante texturen, en wonderlijke landschappen… Ik kreeg een nieuwe waardering voor de schoonheid van de wereld, in elk klein detail en onder elke omstandigheid.

Zo ook toen ik onder het studeren naar buiten keek en de meest prachtige oranje gloed zag. Zonsondergangen zijn altijd een favoriet voor op foto’s, maar deze was speciaal: krachtig, precies in de goede positie, en de perfecte warme gloed voor een mooie herfstsfeer. Maar de achtertuin is niet zo fotogeniek op het moment. Dode blaadjes rotten weg in half weggewaaide bosjes. Het uitzicht wordt geblokkeerd door generieke rijtjeshuisjes, en de boom die de rest van het uitzicht blokkeert is te groen om mooi op de foto te komen.


Niet echt een interessant of visueel plezant plaatje, dus. Gelukkig had ik het belangrijkste ingrediënt al voor elkaar: een perfecte lichtinval. Alles wat ik nu nog nodig had was één mooi detail om op te focussen. Één heel blad, één takje, dat was alles. En die vond ik. In de wirwar van dorre takken en stervende blaadjes kon ik mijzelf zo positioneren dat het net lijkt alsof ik in een prachtig herfstbos zit, maar het is eigenlijk dus niets meer dan mijn saaie achtertuin.

Zo zie je maar weer: een oog voor licht en detail is vele malen belangrijker dan toegang tot de mooiste locaties. Dus als je de volgende keer foto’s wilt maken van een typisch herfsttafereel, kijk dan eens in je eigen achtertuin! De wereld is zo mooi, in elk klein detail en onder elke omstandigheid!

Theemomentjes // Pickwick Tea Topics

Ik drink ontzettend graag thee. Of we nu in een zomerse hittegolf zitten of omringd worden door een fris herfst briesje, geef mij maar een grote mok thee en ik ben tevree! Maar welke thee ik drink hangt dan wel weer af van het jaargetijde. In de zomer drink ik graag verse muntthee of fruit theeën. En in de herfst en de winter drink ik het liefste een smaakje van de Pickwick herfst en winter collectie. Gekarameliseerde Peer, Autumn Storm, Winter Glow, yes please!


Maar omdat ik dus eigenlijk alleen maar in de herfst Pickwick thee drink, ben ik zoals gewoonlijk weer een beetje late to the party. Want die Pickwick Tea Topics, die zijn dus eigenlijk hartstikke leuk. En als jij net als ik onder een steen hebt geleefd het afgelopen jaar: elk theezakje heeft dus een eigen vraag, bedoeld om een goed gesprek te starten. Verschillende bloggers besloten eerder al om deze vragen op hun blogs te delen, en dat leek mij ook een leuke manier om wat meer van mij en mijn persoonlijkheid te laten zien!

Als je terug in de tijd kon gaan, wat zou je dan doen?
Als jij net als ik ook elke woensdag te trappelen staat voor een nieuwe aflevering van The Flash, weet je dat tijdreizen geen simpele kwestie is. Het klinkt misschien aanlokkelijk om ervoor te zorgen dat de Tweede Wereldoorlog nooit uitbreekt, maar ik geloof ook zeker dat alles gebeurt om een reden. En wanneer je met die natuurlijke orde rommelt, er wel een andere (misschien wel nog ergere) verschrikkelijke gebeurtenis plaatsvindt. Dus het is waarschijnlijk het meest verstandig om niets met tijdreizen te doen, voordat alles verpest is… Want with great power comes great responsibility. Enzo.
Maar als ik toch wat moet kiezen dan zou ik naar het Oude Egypte gaan om te kijken hoe de piramides nu écht gebouwd zijn.


Welke droom zou je heel graag zien uitkomen?
Ik wil gewoon de wereld zien. Ik wil reizen en slapen in krakkemikkige hostels en bergen beklimmen en door regenwouden baggeren. Ik wil weer tranen in mijn ogen krijgen bij het zien van de piramides, ik wil de geschiedenis van Zuid-Amerika ontdekken, ik wil de schoonheid van Afrika zien, en ik wil de culturen van Azië proeven. Ik wil slapen onder een heldere sterrenhemel en het Noorderlicht zien dansen. Ik wil voortgetrokken worden door een hondenslee en mediteren op bergtoppen. Dat is mijn droom.

Met welk beroemd persoon zou jij een dag willen ruilen?
Deze vraag vind ik het moeilijkst tot nu toe, want in hoeverre ben ik nog steeds mezelf als ik met de beroemde persoon ruil? Houd ik mijn eigen lichaam of wordt mijn bewustzijn in het bewustzijn van de beroemde persoon getransporteerd? En kan ik dan ook de gedachten en herinneringen van de beroemde persoon lezen?
Hm, ik denk dat ik het maar bij een top drie hou dan. Ik wil graag ruilen met Kim Jong-un, omdat ik benieuwd ben hoe het er nu écht aan toegaat in Noord Korea, én vooral waarom. Het lijkt me super interessant om eens in zijn hoofd te kunnen kijken! Ook lijkt het me tof om in het hoofd te kruipen van één van de familiehoofden van de rijkste families van Amerika, zoals de Rockefellers of de Waltons. Ik ben erg benieuwd naar de werkelijke grootte van hun invloed over de wereld. En om er dan maar toch een standaard antwoord in te gooien: het lijkt me ook super leuk om een dagje J.Law te zijn, omdat Jennifer Lawrence me een super toffe chick lijkt met veel humor en een goed leven!


Dat waren mijn theemomentjes, maar ik ben ook super benieuwd naar die van jou! Laat me weten in de comments wat jouw antwoorden op deze vragen zouden zijn!

Nieuw hoofdstuk

Afgelopen week zijn er ontzettend veel leuke dingen gebeurt en zijn de dagen voor mijn gevoel ook totaal voorbij gevlogen. Maandag begonnen de lessen van mijn nieuwe studie écht en hiermee ook een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Dat klinkt allemaal heel groot en belangrijk, maar eigenlijk begint het nu pas tot me door te dringen dat dat eigenlijk wel waar is…

Vorige week zaterdag mocht ik voor Inglot de opleidingsdag van hun visagie-opleiding op de gevoelige plaat vastleggen. De vorige keer had ik al een ontzettend leuke tijd, maar stiekem vond ik het deze keer nog leuker! Ik kende de cursisten al en ook waren er twee modellen aanwezig met wie ik al eens eerder had samengewerkt. Daarnaast waren de thema’s voor de make-up looks ook heel gaaf. Ik zal snel de resultaten met jullie kunnen delen, maar voor nu moet het nog even bij achter-de-schermen kiekjes blijven 😉

Ik schrijf ook nog steeds voor Digifoto Starter. Het begon als een zomerbaantje, maar op de dagen dat ik niet afreis naar Utrecht voor mijn studie mag ik stukjes blijven tikken voor de website. Sinds ik een klein meisje was heb ik geschreeuwd dat ik ‘later als ik groot ben’ voor een magazine wou schrijven. Nu is dit magazine wel online, maar eigenlijk doe ik waar ik als kind van droomde. Dat is een heel raar gevoel, wel op een goede manier, maar alsnog vreemd. Het voelt een beetje alsof ik voorzichtig mijn tenen in de grote-mensen-wereld doop om de temperatuur te voelen…

En dan is er natuurlijk de Master opleiding. ‘New Media and Digital Culture’, waar er uit honderdveertig aanmeldingen er iets meer dan dertig de selectieprocedure overleeft hebben. Met mijn ‘American Studies’ achtergrond pas ik niet helemaal in het hokje van de media-student, maar misschien ben ik daarom wel gekozen. Hoe dan ook, ik heb de eerste week er op zitten en mijn hart klopt nog steeds in mijn keel.

Want ik vind het leuk. Zó leuk. En ik wil het goed doen, maar het is ook véél. En nieuw. Verwachtingen. Faalangst. Geen lucht. Ja, soms moet ik mezelf er even aan herinneren om te ademen. Maar gelukkig mag/moet ik voor een van de vakken lekker videogames spelen 😉  

Het is logisch dat ik deze eerste week overweldigend vind, en daarom is het ook helemaal oké. Ik hoorde ooit eens een quote die erg van toepassing is op deze situatie: “zenuwen zijn een teken dat je om iets geeft.” Volgens mij was het Hannah Hart die dit zei, maar dat weet ik niet zeker. Hoe dan ook, ik geef heel veel om deze studie, om dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven en zelfs om die enge grote-mensen-wereld. Dat daar wat zenuwen bij komen kijken, dat nemen we dan maar voor lief. Een lekker warm bad doet wonderen 😉