Uitleg bij de Foto met Digifoto Starter

Een paar dagen geleden benaderde Digifoto Starter mij met de vraag of ik voor hun rubriek “Uitleg bij de Foto” wat meer kon vertellen over deze foto. Ik was meteen vereerd, natuurlijk wou ik dat! Omdat ik het zo’n leuk stukje vind, heb ik besloten om hem ook hier op de blog te delen. In het artikel vertel ik je meer over het concept wat Sarah en ik in gedachten hadden, waarom we voor deze locatie kozen en hoe de bewerking tot stand is gekomen. Ook deel ik nog wat tips en trucjes! Digifoto Starter is mijn favoriete Nederlandstalige fotografietijdschrift. Ze zijn altijd heel toegankelijk, en de hele community is open en aardig voor elkaar. Dus als je tijd hebt, neem dan vooral ook even de tijd om een kijkje te nemen op hun website, en als je een profiel aanmaakt laat dan een linkje achter in de comments!

Interview met Digifoto Starter, 29 januari 2016
Voor het eerst
hier verschenen, geschreven door Joni Hendrix

De foto’s van Kim Sieders (22) zijn ons al vaker opgevallen in de lezersgallery. Ze maakt prachtige portretfoto’s. Iedere keer weer worden we verrast door haar platen. Ook trok deze foto weer onze aandacht, dus daarom vroegen we de jonge fotograaf of ze er meer over wilde vertellen. En gelukkig wilde ze dat!

Camera: 1100D
Brandpuntafstand: 150mm
Diafragma: f/5
Sluitertijd: 
1/320
ISO: 
100

‘Ik fotografeer het liefst modellen in een fashionsetting. Ik werk graag met een leuk team om toffe concepten uit te werken. Voor deze shoot werkte ik alleen samen met model Sarah, waarmee ik een natural shoot wilde doen. Sarah is een echte natural beauty, er zit geen greintje make-up op haar gezicht! Omdat ze gezegend is met een prachtige bos rode krullen, wilde ik daar ook de aandacht op vestigen. Deze foto is gemaakt bij de Euroborg in Groningen. Ik koos voor deze locatie, omdat ik bij een eerdere shoot al verliefd was geworden op de prachtige muur die je hier ook terugziet als achtergrond. De zon scheen fel, maar omdat de muur het grootste deel van het zonlicht tegenhield, had ik geen last van lensflares of overbelichting. Zo kon ik dus zelfs zonder lenskap tegen het zonlicht in fotograferen, waardoor Sarah een prachtige gouden gloed om haar haren kreeg. Haar gezicht is ook goed belicht gebleven, dit komt doordat het lichte, witte oppervlak van de Euroborg en de gebouwen eromheen genoeg licht weerkaatsten om met tegenlicht ook de voorgrond goed belicht te houden. Als je genoeg wit licht kunt reflecteren vanaf een gebouw, heb je helemaal geen reflectiescherm meer nodig!’

Bewerking

‘Omdat ik het haar van Sarah wilde laten opvallen, heb ik gekozen om blauw sterk te laten terugkomen in de bewerking. Doordat de muur zelf al een mooie blauwe gloed gaf, zie je deze kleur ook terug in haar grijze shirtje. Dit heb ik in de bewerking, ik bewerk mijn foto’s in GIMP, eigenlijk alleen maar versterkt. Uit haar gezicht haalde ik met de curves wat blauw en rood weg, om haar een gezonde gloed te geven. Verder lichtte ik haar ogen, voorhoofd, neusbrug, jukbeenderen en kin op, en maakte ik de flanken van haar neus en haar wangen iets donkerder. Hetzelfde deed ik met haar haren, waar haar krullen natuurlijk lichter waren, versterkte ik dat, en waar haar haar natuurlijk donkerder was, versterkte ik dat ook. Met de curves maakte ik ook de algehele foto dieper door de schaduwen en highlights te versterken.’

Tips van Kim

  • Maak je tijdens een shoot niet te druk over apparatuur, maar zorg ervoor dat je een connectie hebt met het model.
  • Eigenlijk heb ik sinds deze shoot pas echt gelet op kleur en hoe kleuren elkaar kunnen versterken. Dit leerde ik van Dani Diamond, hij beschreef in dit artikel zijn complete work flow. Er valt zoveel van te leren!
  • Witte gebouwen of straten reflecteren licht, net als een reflectiescherm dat zou doen. Houd hier rekening mee als je een locatie gaat uitzoeken.
  • Sta open voor nieuwe (leer)ervaringen. Ik fotografeer nu slechts twee jaar, en elke dag leer ik weer iets nieuws over bewerkingen, poses, licht of mijn apparatuur.
  • De serie waar deze foto deel van uitmaakt is gepubliceerd in het online magazine Modellenland. Er bestaan veel magazines die werken op basis van submissies, wat inhoud dat jij je series kunt insturen. Misschien willen zij je foto’s wel publiceren. Ik vind het écht tof als mijn foto’s in een magazine te zien zijn. Het staat goed op je portfolio, het is weer een stukje naamsbekendheid en natuurlijk een grote schouderklop. Echt het proberen waard, dus!

Publicaties: hoe het werkt & wat er mis kan gaan

Toen het fotografieblad Zoom mij in december 2014 vroeg of ze een foto van mij mochten gebruiken bij een artikel sprong ik haast een gat in de lucht. Natuurlijk! Gaaf! Mijn allereerste publicatie! Nu stelde die publicatie nauwelijks wat voor, het was serieus een afbeelding ter grootte van een duim, maar alsnog geeft het me nog steeds een fantastisch gevoel. Sindsdien begon ik meer op te zoeken over publicaties. Hoe het werkt, naar wie ik mijn foto’s kan sturen, en wat voor regels eraan verbonden zijn. Nu, acht publicaties verder, moet ik toegeven dat dit ook weer zo’n onderdeel van fotograferen is, dat niet altijd over een leien dakje gaat.


De meeste publicaties gaan volgens dezelfde regels. Het team werkt een concept uit met minimaal twee verschillende outfits. De resultaten worden opgestuurd naar een magazine dat werkt op basis van submissies. Als het magazine de platen goedkeurt worden de hoge resolutie bestanden geleverd, en een lijstje met de benodigde informatie. Als alles goed is aangeleverd worden de resultaten vervolgens gepubliceerd door het magazine. Het magazine gaat er vanuit dat de beelden exclusief voor hen zijn, dit houdt in dat je de beelden niet mag delen op social media of met een ander magazine, voordat de publicatie uit is. Een simpele transactie dus. Jij levert beelden, en krijgt je naam en werk te zien in een magazine, en het magazine heeft er weer een toffe, volle publicatie bij. 


Modellenland, Januari 2016
Hoe je deze magazines vindt? Kalm aan, laat me even mijn verhaal doen. Goed. Het magazine verwacht dus exclusiviteit, maar er is geen zekerheid dat het magazine waar jij je werk naar opstuurt, de platen ook accepteert. Dus stuur je de editorial naar tientallen magazines, in de hoop dat iemand het misschien aanneemt. En soms hoor je nooit wat terug, en soms ben je opeens de meest gewilde editorial out there. Dat gebeurde mij dus laatst. Oké, misschien niet helemaal. We hoorden van twee magazines wat terug in plaats van één dit keer. Twee best wel makkelijke magazines om in geaccepteerd te worden. Maar goed. Twee magazines dus. Waarvan eentje, een internationale publicatie, best wel streng is met betrekking tot die exclusiviteit. Dit magazine wouden we graag, op deze hoopten we. Maar omdat we zo lang niks terug hoorden, besloten we om vast de andere gewillige partij te benaderen. Een dag later kregen we goed nieuws: we mochten in Elegant Magazine! We stuurden een beleefd berichtje naar het andere magazine, waarin we uitlegden dat we van de publicatie afzagen. 

“Feel Free” voor Elegant Magazine, December 2015
Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen, en inderdaad, dat magazine was al klaar voor publicatie. Onze editorial er uithalen zou betekenen dat de layout en paginanummering compleet opnieuw moesten. Met het team spraken we af om er maar niks meer van te zeggen. Als we het lang genoeg stil konden houden zou Elegant Magazine er toch niks van merken. En dus hadden we plotseling twee publicaties voor dezelfde shoot. Oepsie, foutje. 
Wij hebben er trouwens geen moeite mee. Twee keer zoveel erkenning, toch? Ook nog een leuk weetje om dit hele verhaal mee af te sluiten: sommige online publicaties zijn héél streng met submissie-deadlines, maar nemen het niet zo nauw met hun eigen data. Wij waren beloofd in het december nummer te staan van Elegant Magazine, en deze werd serieus op 31 december gepubliceerd. Desalniettemin vonden wij de layout van Elegant Magazine toch mooier dan wat het andere magazine ervan gemaakt heeft, dus waren we alsnog blij met de resultaten. 

De Modellenland publicatie van “Feel Free”, December 2015
Ik ben al langere tijd bezig met een mooi lijstje samen te stellen van magazines die submissies accepteren, en daarom zal dit ook een terugkerend item worden op mijn blog. Voor nu blijf ik bij magazines waar zelfs mijn werk gepubliceerd kan worden, om niet meteen allemaal high-end publicaties op te zoeken. Ook heb ik er een mooi waardesysteem aan gekoppeld. Eén ster staat voor “makkelijk om binnen te komen,” twee sterren betekenen “vraagt een uitgebreid concept en minimaal twee outfits,” en drie sterren “hoge kwaliteit beelden en creativiteit, moeilijk om geaccepteerd te worden.”

Nationaal Ook voor als je niks met mode-fotografie hebt, kun je op de websites van Digifoto Starter en Zoom je eigen foto’s uploaden in een lezersgallerij. Niet alleen kan dit zorgen voor mooie complimenten en nuttige feedback, maar ook worden er werken uitgekozen die of op hun website, of in hun magazines gepubliceerd worden! Modellenland Magazine * Ja, België telt hier nog als nationaal. 

Internationaal Ondine Magazine * Elegant Magazine ** Jute Magazine *** DISfunkshion Magazine ***

Eén van mijn eerste publicaties in Ondine Magazine, December 2014


Interessante Types


Twee zomers geleden kocht ik een camera. Deels omdat ik geïnteresseerd was in mooie kiekjes maken, en deels omdat mijn vakantie plotseling niet doorging en ik opeens een hele smak geld overhield. En nu, een paar duizend kliks en talloze “uw dropbox is vol” notificaties later, ben ik zó blij dat ik in de zomer van tweeduizendenveertien niet op vakantie ben gegaan. Na wat aapjes in de dierentuin van Emmen vastgelegd te hebben op de gevoelige plaat, vond ik het tijd worden om aan het echte werk te beginnen: mensen.
Mijn eerste fotoshoot regelde ik via het forum van Girlscene, Nederlandse slechtste roze meisjes site (maar oh, zo verslavend). Ik deed een oproepje en al snel reageerde Pauline, die samen met haar zus een aantal weken later naar een prachtig natuurgebied kwam, om daar model te staan voor mij. Van een visagiste of styliste had ik nog nooit gehoord, dus de kleding regelden we zelf, en Pauline had écht geen make-up nodig. Het was een geweldige dag, en ik was zó blij met de resultaten. Voor mij was het duidelijk: er was een nieuwe passie in mij ontvlamt.
En dus ging ik door. En ik ontmoette steeds meer jonge meiden die dezelfde passie deelden. Ik deed nog een paar shoots met alleen modellen, via Girlscene of via de facebook-groepen die ik langzaam ontdekte. Al snel kwamen er ook visagistes bij. En daarna organiseerde ik zelf twee keer een fotomeeting, en kwam ik in contact met stylistes. Kortom, ik ontmoette heel veel nieuwe mensen. En stuk voor stuk, zijn ze zó inspirerend.



Modellen met wie ik samen heb gewerkt zijn plotseling bekroonde missen geworden, of winnen de ene prijs na de ander. Een pracht van een model is ook vrachtwagenchauffeur, en nog zo’n mooi gezicht sleept massaal internationale publicaties binnen. En dat geeft me soms een trots gevoel. Niet omdat ik in directe zin iets heb bijgedragen aan de vooruitgang die zij maakten, maar omdat ik ze ken. Omdat ik hen heb mogen vastleggen. Omdat wij samen aan iets moois hebben gewerkt, en we trots kunnen zijn op de resultaten.

Ik ben een zeer introvert persoon. Iedereen die mij kent kan dat be-amen. Ik houd niet van drukke sociale situaties, heb een hekel aan koetjes en kalfjes, en ga liever in mijn eentje naar de bioscoop dan met iemand samen. Desalniettemin kan ik erg genieten van inspirerende mensen. En laat ik nou net omringd zijn door interessante types, met blauw haar en vreemde bijbaantjes, en inspirerende mensen, die op jonge leeftijd al zoveel bereikt hebben.


Dát is wat ik echt geweldig vind aan fotografie. Niet de mooie locaties, concepten, publicaties, en zelfs niet het nabewerken. Niet eens het continu bezig zijn met je horizon verbreden. Nee, de inspiratie die ik vind, en die ik hopelijk ook weer kan delen, dát is waar fotografie voor mij om draait.

Team credits voor deze post:
Eerste beeld: model Pauline
Tweede beelden: model Thirza
Derde beeld: model Katja, muah Nadieh de Zwaan, styliste Larissa Berrenchina

Achter de Schermen * Bohemian Shoot 2

Regels zijn er om gebroken te worden. Dat is altijd mijn filosofie geweest in de fotografie. Zo houd ik nauwelijks rekening met de Regel van Derden, en zie je mij nooit met nare lensfilters stoeien. Maar wetten, wetten zijn een ander verhaal. Ik ben geen heilig boontje, verre van, maar De Wet maakt me toch altijd een beetje huiverig. Dus toen Michelle en ik tegen het “Verboden Toegang” bordje aanliepen aarzelde ik toch een beetje. We stonden op privé terrein, in de verte zagen we zelfs het huis van de eigenaren al staan, maar oh, de locatie! Het was prachtig hier, en nergens in de wijde omgeving hadden we een soortgelijke open plek kunnen vinden.

“We kunnen wel aanbellen?” Oppert Michelle dan, en ik knik. De mensen moeten het vast wel goed vinden als we het gewoon vragen. Na een fikse wandeling door hoog gras en over heuvels bekleed met de mooiste bomen in de prachtigste herfstkleuren, staan we dan voor het witte huisje. De gordijnen zijn gesloten en er staat geen auto op de oprit. Her en der liggen er dode vliegen op vensterbanken en spinnenraggen aan de deuren. We bellen aan. Er gebeurt niks. We proberen het nogmaals, nog steeds niks. “Misschien is dit een vakantiehuisje,” zeg ik. Het is duidelijk dat er hier al een lange tijd niemand is geweest. We lopen om het huis heen, maar de gordijnen blijven dicht en nergens is een teken van leven. En dan valt ons oog op de prachtige vlakte die voor ons uit strekt. De warme herfstkleuren van de bomen tegen het kille bruine van het hoge gras vormt een prachtig plaatje. Dit is waar we naar op zoek waren. Dit is onze locatie!

“We kunnen het wel gewoon doen,” stelt Michelle voor. En ondanks dat ik weet dat het fout is, dat het niet mag, dat het wettelijk verboden is, ga ik akkoord.
“Ze zijn toch niet thuis,” vul ik aan.
Met een vreemd voldaan gevoel banjeren we terug naar de meiden. De paden zijn glad en hier en daar zakken we flink weg in de modder, maar uiteindelijk krijgen we het zware hek weer open en laat ik het met een harde klap achter ons dichtvallen.
Amaya zit al flink in de make-up, en de meiden kletsen over een aankomende wedstrijd waar ze allebei aan meedoen (en die ze allebei ook hebben gewonnen! Gefeliciteerd Best Make Up Artist Anne, en Best Model Amaya!). We vertellen de meiden over de locatie, over het verboden toegang bordje, en over de prachtige kleuren. Als we Amaya in het mooie blauw-witte jurkje hebben gehezen besluiten we er gewoon voor te gaan.

Als we opnieuw voor de poort gaan waarschuwt Michelle nog voor de gladde modder en de lange tocht, maar voor we het weten staan we in de achtertuin van mensen die we niet kennen. We zijn het erover eens dat dit toch een beetje raar is, maar zo’n locatie vinden we niet gauw weer. Ik wil Amaya graag midden in het hoge gras hebben staan, met de groene, oranje en gele bomen op de achtergrond. Ik denk dat dit een gevoel van vrijheid en ruimte gaat opwekken, wat mooi vertaald naar het beeld. Maar voordat we kunnen beginnen met fotograferen, moeten we eerst Amaya nog in de overknee-laarzen zien te krijgen. Wat nog best een opgave is. Het duurt ongeveer tien minuten, vergt het werk van drie personen, en gaat gepaard met een afwisseling van gieren van het lachen en schreeuwen van frustratie. Omdat de laarzen bovendien niet vies mogen worden, wordt Amaya aan de hand begeleid naar de plek waar ik haar wil hebben. Daar doet Anne nog snel een touch-up van de make-up en werkt Michelle alle prijskaartjes en andere oneffenheden in de kleding weg. En dan kom eindelijk ik aan de beurt. Ik schiet een paar testshots om het licht te testen, en als alles goed ingesteld is kunnen we op gang komen. Het duurt altijd een minuutje of wat voordat zowel ik als het model in het ritme komen. Het is altijd afwachten hoeveel er gezegd moet worden of hoeveel initiatief het model zelf neemt. Ik ben redelijk stil tijdens het fotograferen, laat het model haar gang gaan en bewegen, maar als ik een bepaalde pose mooi vind haal ik die terug, of als de inspiratie op is stel ik wat voor. En omdat ik eerder met Amaya gewerkt heb, én omdat we vier extra paar ogen hebben van Michelle en Anne, komt dit ritme snel op gang en kan ik gaan klikken als een malle.


Ik wil graag beweging zien op foto’s. Dynamische beelden trekken vaak meer mijn aandacht, en daarom laten we Amaya halve rondjes draaien. De slierten van haar suede vest en de rok van de jurk bewegen mooi mee, en Michelle neemt de taak van aftellen op zich. De volgende vijf minuten zijn dan ook een aaneenschakeling van “3… 2… 1!” en “Shit! Te laat!” en “nog één laatste keer!”

We beginnen lekker in de flow te raken, maar net als ik iets naar achter wil kruipen voor een breder beeld, zie ik een man in de verte aankomen. Ik doe net alsof ik niks zie, maar ik weet dat het voorbij is. “Wat denken jullie te doen hier?!” Buldert hij, en gelukkig neemt Michelle het voortouw, want ik sta met mijn mond vol tanden. “Een fotoshoot,” zegt ze droog. En op de vraag of we toestemmig hebben, reageert ze net zo kalm. “Toestemming? Waarvoor dan?”
De boswachter, of terreinbewaarder, wat de man ook is, blijkt uiteindelijk een hele aardige man te zijn. Hij legt ons netjes uit dat dit niet de bedoeling is, en wij pakken onze spullen meteen op. De terreinbewaarder volgt ons tot we buiten het hek staan, en pas als we hem niet meer zien beginnen we allemaal te lachen van de zenuwen.
“Natuurlijk moest dit gebeuren,” merkte één van de meiden op.

“Ach ja,” zeg ik, “alles voor een goede foto.”

_
Deel 1 kun je hier teruglezen!

Achter de Schermen * Bohemian Shoot 1


Ik ben net beneden als mijn telefoon gaat. “Yo poepneus,” klinkt zijn stem, “kom terug naar boven je bent wat vergeten.” Ik heb mijn sleutels in mijn hand, en in mijn jaszakken voel ik mijn mobiel en ov-kaart. Mijn tas heb ik net ingepakt, wat kon ik zijn vergeten? Misschien wil hij me nog wel een kus geven… wat romantisch! Mijn vriend ontmoet me halverwege in het trappenhuis en hijst zijn wenkbrouwen op. Hij opent zijn vuist en schud langzaam met zijn hoofd heen en weer. De batterij. Ik was verdomme de batterij van mijn camera vergeten. Ik kijk mijn vriend aan en grits de batterij uit zijn hand. “Zeg maar niets,” zeg ik terwijl ik hem een kus geef, “ik weet het. Ooit vergeet ik mijn eigen kont nog eens.”



En dat is best een opgave. Er zit namelijk nogal wat vlees aan. Wellicht komt dat doordat het station op vijf minuten loopafstand van mijn huisje in Groningen zit. Ik klik de batterij in mijn camera en check snel of ik nu écht wel alles heb. Alles is in orde, de camera functioneerd, het is vertrek tijd.
In Groningen wonen en studeren is heel prettig, voornamelijk omdat ik hier niet de hoofdprijs betaal voor een miniskuul kamertje in een stinkend huis wat we met zes “gekke chickies” delen. Maar soms lijkt het er op dat ik de enige ben die in het Noorden woont. Voor de meeste samenwerkingen reis ik gemiddeld anderhalf uur met het openbaar vervoer. In principe zou ik die tijd goed kunnen gebruiken om te studeren. Of om een boek te lezen, foto’s te bewerken, blogs te schrijven, of door Nederlands fijnste fotografie tijdschrift te bladeren wat ik net bij de Bruna op Centraal kocht. Maar meestal lurk ik wat aan mijn rode blikje vloeibaar geluk totdat ik zó nodig naar de wc moet dat ik hoogstwaarschijnlijk de busaansluiting mis omdat ik het niet langer kan ophouden en treintoiletten ranzig zijn. Dat is waarom ik altijd rekening hou met een gemiste busverbinding. Zelfkennis, ov-kennis en planning, mensen, onmisbaar voor een fotograaf!

Tijdens mijn anders onbewogen reis naar het wondere westen ververs ik ook zó vaak mijn Instagram nieuwsfeed dat mijn batterij compleet leegezogen is eer ik mijn telefoon écht nodig heb. Gek genoeg gebeurt dit ook elke keer en leer ik hier dan weer nooit van. Enfin. We staan inmiddels bij een bushalte in een onbekend gat ergens voorbij Zwolle, en ik moet mensen zien te vinden die ik slechts ken van een vierkante verpixelde foto…

Het is niet heel erg moeilijk om een visagiste te herkennen. Meestal hebben ze een glimmende zilverkleurige kast van een koffer bij zich. Op wieltjes. Mijn telefoon heeft nog net genoeg batterij om mij te vertellen dat alle drie de meiden een beetje later zijn. Geeft niks, het is heerlijk weer. Ik ben erg benieuwd naar de locatie. Anne, de visagiste, en ik moesten van wat verder komen, maar het model en de styliste kennen het gebied waar we heen willen al. Er zou vanalles zijn: bossen, zandverstuiving, heide. Dat klinkt mij als muziek in de oren! Aan de overkant van de straat stapt een blondine uit een auto. Uit de kofferbak haalt ze een enorme zilverkleurige koffer. Die eerste minuten van onhandig geaarzel zijn altijd het ergst. Hopelijk herkent ze me, mijn Facebook foto is wel in zwart-wit. Ik maak oogcontact en zwaai naar haar. “Hé jij bent Kim toch? Ik ben Anne,” stelt ze zich voor, en opgeladen adem ik uit. Het klikt meteen met Anne, en we babbelen wat over fotoshoots, opleidingen en ervaringen. De andere twee meiden laten gelukkig niet te lang op zich wachten. Michelle, de styliste, heeft haar kleine autootje volgepropt met tassen kleding. Reken daar Anne’s koffer en mijn cameraspullen bij op en dan, tja, is er bijna geen ruimte meer voor ons.




Hoe dan ook komen we uiteindelijk bij de locatie aan. Niet de locatie van onze keuze, helaas, want dat terrein wordt plots omgebouwt tot een ING teambonding kamp. Ik haat dat soort dingen. Echte teambonding komt pas van in beschonken toestand tien kilometer terug naar de stad moeten fietsen omdat de baas zozeer een ruime stal als locatie voor het personeelsfeest moest hebben. Maar goed, er zijn bomen, en dan komen we meestal wel een eind. We parkeren de auto middenin een bos en stallen de kleding uit in de achterbak. Het is november, maar de zon schijnt en er is niet veel wind. Het model neemt plaats op de koffer van Anne, die stevig genoeg is om ook als stoel te functioneren. Super handig, wanneer je de visagie in een bos moet doen. Ik werkte al eens eerder samen met Amaya, het model, dus ik weet al precies hoe ik haar wil neerzetten. Terwijl Anne haar magie werkt, ga ik met Michelle locaties scouten. De eerste look die Michelle heeft samengesteld bestaat uit een prachtig blauw-zwart patronenjurkje met suede overknee-laarzen. Amaya’s haren worden ingevlochten en de make-up wordt naturel en rustig. Alles komt samen in een zachte bohemian sfeer die vrijheid en rust moet uitstralen. Waar ik naar opzoek ben in de locatie is dus veel open ruimte, bijvoorbeeld een open plek van hoog gras of heide omringd door bomen. Een soortgelijke locatie spotten we al op de heenweg, maar we hebben geen idee hoe we daar precies komen. Totdat Michelle en ik op een klein poortje in een heg stuiten. Achter de heg ligt dé locatie. Het heeft alles wat we zoeken. Met grote stappen proberen we de modder te vermijden en hinken we naar het hek. Het is veel zwaarder dan we eerst dachten, en terwijl ik de deur vasthoud om Michelle voor te laten gaan lees ik in grote letters: “Privé Terrein”…