Fotograferen met natuurlijk licht


De zon is onze grootste lichtbron, maar voor fotografen niet altijd de meest makkelijke. Het felle licht van de middagzon zorgt vaak voor harde schaduwen of dichtgeknepen ogen bij modellen. Maar met deze tips wordt het fotograferen met natuurlijk licht iets makkelijker!


Vermijd de zon
Dit klinkt misschien raar, maar fel zonlicht is je grootste vijand. Niet alleen creëert de zon harde schaduwen in het gezicht van je model, maar ook zal het moeilijk zijn voor hem of haar om de ogen niet dicht te knijpen tegen het felle licht.
Je kan de zon vergelijken met een flitslicht in een studio: er zit niet voor niets een paraplu of diffuser voor de lamp! Een bewolkte dag is een natuurlijke diffuser. Het zonlicht wordt evenredig verspreid en er ontstaan geen harde schaduwen. Ook in de schaduw zul je zachter licht vinden. Vermijdt dus direct zonlicht door niet midden op de dag te fotograferen, de schaduw op te zoeken, of te wachten op een bewolkte dag.

Golden Hour
Het gouden uurtje is een fotograaf zijn beste vriend! De periode vlak na zonsopgang of voor zonsondergang geven een prachtige gouden gloed aan het landschap. Ook voor portretten geeft dit licht een mooie warme kleur. Omdat de zon laag aan de hemel staat wordt het licht evenredig verspreid en ook is het licht zachter.
Plaats je model met haar rug naar de zon om gaaf tegenlicht te creëren!

Reflecteer licht
Wanneer je toch in de volle zon moet fotograferen, plaats je model dan altijd zo dat ze met haar rug naar de zon toe staat. Als dit ervoor zorgt dat haar gezicht in de schaduw wegvalt, kun je met behulp van reflecties wat licht terug kaatsen in haar gezicht. Je kan hiervoor een reflectiescherm gebruiken, maar je kan ook natuurlijke reflectoren gebruiken. Denk hierbij aan witte muren, zandvlaktes, sneeuw, water, ramen en spiegels. Let er wel op dat je geen felgekleurde reflectoren gebruikt, dit kan ervoor zorgen dat je foto rood, groen of blauw uitslaat!


Bij het fotograferen met natuurlijk licht heb je misschien weinig controle over je lichtbron, maar je bent verre van machteloos. Maak gebruik van de schaduwen van bomen en gebouwen, gebruik steegjes om licht te sturen en zoek natuurlijke reflectoren op om wat licht op je onderwerp te weerkaatsen. Een goede planning is echt het halve werk, dus leer jezelf om verschillende lichtsituaties te lezen. Dit is natuurlijk een kwestie van oefenen, maar dat is juist het leuke aan fotografie 🙂


Wat is jouw ultieme tip voor het werken met natuurlijk licht?


Mijn Trein Blues

Vanochtend stond ik om half zes op om een uurtje later al op het station te kunnen staan. In de verte zag ik de lichte gloed van de zon al opdoemen, maar de zon raakte de horizon nog niet. Het was fris, en mijn wangen gloeiden en mijn ogen waren droog. Onaangenaam was het niet, na de flinke inspanning van het fietsen over Drentse viaducten is een beetje frisheid wel te waarderen.

Op het station aangekomen haalde ik mijn dagelijkse bakkie pleur. Perron twee stond vol. Voller dan normaal. Ik ging er van uit dat dit kwam omdat de trein naar Groningen vandaag ook op perron twee zou aankomen, maar helaas was dat maar de helft van het verhaal. Ergens tussen Groningen en Assen had er namelijk een aanrijding met een persoon plaatsgevonden, waardoor mijn trein vertraging had. Gelukkig ben ik een neuroot en heb ik bij aankomst in Utrecht standaard nog drie kwartier om bij het universiteitsgebouw te komen (wat normaal tien minuutjes duurt). Met een beetje vertraging valt te leven, maar we zijn nu pas op driekwart van de probleemstelling. Mijn trein was namelijk de eerste trein die ‘s ochtends vroeg uit Zwolle was vertrokken richting Groningen, waar deze met een ander treinstel gecombineerd zou worden, om vervolgens vanaf Groningen als intercity naar Rotterdam te rijden. Maar door de aanrijding kon de trein niet verder dan Assen, waardoor we een complete trein aan ruimte misten. Het was dus druk. Ontzettend druk. Zo druk dat er op het volgende station maar werd omgeroepen dat reizigers beter een trein later konden nemen. “Als sardientjes in een blik” is een ontzettende cliché beschrijving van deze staat van reizen, maar er is echt geen andere manier om de drukte uit te drukken. En het rook ook een beetje als sardientjes.


Maar na anderhalf uur wiebelen en zuchten kwam ik heelhuids aan op Utrecht Centraal. En eigenlijk was ik de marteling al weer helemaal vergeten, totdat de terugreis begon. De trein vertrok prima op tijd dit keer, maar op station Amersfoort begon de ellende. “Station Amersfoort, station Amersfoort” klonk het in de trein, “over enkele minuten rijden we station Amersfoort binnen, en OOK MOET IEDEREEN UIT DE TREIN STAPPEN DUS FUCK JULLIE AFSPRAKEN WANT JULLIE ZIJN NIETIGE ONDERDANEN EN DEMOCRATIE IS EEN ILLUSIE.” Ik heb misschien hier en daar wat overdreven, maar we werden wel zonder pardon de trein uitgezet. Geen verklaring, geen informatie over wanneer er wel een trein zou komen, niks. Gewoon, bam, de trein uit en wegwezen.

Dat maakte me boos. Niet alleen was er geen enkele sprake van duidelijkheid, maar ook kon ik deze boosheid niet uiten tegen het treinpersoneel want zij wisten ook niet wat er aan de hand was. Zo stapte de volledige inhoud van het sardientjesblik dat de intercity vanaf Utrecht was in het eerstvolgende stoptreintje naar Zwolle. Ik was al eens eerder per ongeluk in de stoptrein van Utrecht naar Zwolle gaan zitten, en wauw, wat een marteling! Dus ik keek al niet uit naar dat dikke uur extra reistijd, maar toen iedereen eenmaal een zitplaats gevonden had hoorde we de gevreesde intercom weer. “Um ja, dus… deze trein gaat niet verder dan ‘t Harde. Dus stap allemaal maar weer uit.”

Dit was het moment dat mijn bloed begon te koken en mijn fijne vrije middag aan mijn ogen voorbij vloog. Verslagen ging ik op een bankje zitten en wachtte ik op de volgende trein. De vriendelijke NS mevrouw vertelde me dat het ging om een seinstoring (NS, serieus, fiks je shit). Gelukkig kwam de volgende trein redelijk snel. Er kwam een  knappe jongen van de railcatering voorbij en ik bestelde een warme chocomelk. Niet omdat het zo koud was of omdat de pepernoten en chocoladeletters alweer in de winkel liggen, maar omdat ik even tot rust moest komen.

Dat lukte, totdat de trein vlak voor het station van ‘T Harde begon af te remmen. Ik heb elk rampscenario van vastzitten op station ‘t Harde voor mijn ogen langs zien vliegen. Serieus, de NS wilt graag weten hoe ze agressie in het openbaar vervoer kunnen vermijden en ik heb een ontzettend goed idee: RIJ GEWOON VOLGENS DE DIENSTREGELING. Ik hoefde gelukkig niet met dingen te gaan gooien, want na een korte stop reden we gewoon verder. Niet heel hard, maar we kwamen vooruit. We reden namelijk achter de vertraagde stoptrein. Die ene die niet verder zou rijden dan ‘t Harde. Maar dat nu dus wel doet. LEUGENAREN. Maar goed, we zijn weer een paar kilometer dichterbij huis.

Ik hoef je natuurlijk na deze verschrikkelijke rant niet te vertellen dat ik ONTZETTEND veel zin heb in de herfst, wanneer natte blaadjes het treinspoor te glad maken en NS na duizenden herfsten nog steeds niet weet hoe ze hiermee om moeten gaan. Of de winter. Oh god, de winter. Ik kan beter preventief mijn studie opzeggen. Ik mag namelijk maar één les per vak missen. En we weten allemaal hoe goed treinen rijden in de sneeuw. Of nou ja, specifiek NS treinen. Want in alle andere landen van de wereld doen treinen het prima in de sneeuw. Zelfs in Rusland. Maar niet in Nederland. WANT DEMOCRATIE IS EEN ILLUSIE EN WE ZIJN ALLEMAAL ONDERDANEN VAN DE GROTE KAPITALISTISCHE MACHINE.Ofzo.

Adem in. Adem uit. Tot morgen (y)!


Nieuw hoofdstuk

Afgelopen week zijn er ontzettend veel leuke dingen gebeurt en zijn de dagen voor mijn gevoel ook totaal voorbij gevlogen. Maandag begonnen de lessen van mijn nieuwe studie écht en hiermee ook een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Dat klinkt allemaal heel groot en belangrijk, maar eigenlijk begint het nu pas tot me door te dringen dat dat eigenlijk wel waar is…

Vorige week zaterdag mocht ik voor Inglot de opleidingsdag van hun visagie-opleiding op de gevoelige plaat vastleggen. De vorige keer had ik al een ontzettend leuke tijd, maar stiekem vond ik het deze keer nog leuker! Ik kende de cursisten al en ook waren er twee modellen aanwezig met wie ik al eens eerder had samengewerkt. Daarnaast waren de thema’s voor de make-up looks ook heel gaaf. Ik zal snel de resultaten met jullie kunnen delen, maar voor nu moet het nog even bij achter-de-schermen kiekjes blijven 😉

Ik schrijf ook nog steeds voor Digifoto Starter. Het begon als een zomerbaantje, maar op de dagen dat ik niet afreis naar Utrecht voor mijn studie mag ik stukjes blijven tikken voor de website. Sinds ik een klein meisje was heb ik geschreeuwd dat ik ‘later als ik groot ben’ voor een magazine wou schrijven. Nu is dit magazine wel online, maar eigenlijk doe ik waar ik als kind van droomde. Dat is een heel raar gevoel, wel op een goede manier, maar alsnog vreemd. Het voelt een beetje alsof ik voorzichtig mijn tenen in de grote-mensen-wereld doop om de temperatuur te voelen…

En dan is er natuurlijk de Master opleiding. ‘New Media and Digital Culture’, waar er uit honderdveertig aanmeldingen er iets meer dan dertig de selectieprocedure overleeft hebben. Met mijn ‘American Studies’ achtergrond pas ik niet helemaal in het hokje van de media-student, maar misschien ben ik daarom wel gekozen. Hoe dan ook, ik heb de eerste week er op zitten en mijn hart klopt nog steeds in mijn keel.

Want ik vind het leuk. Zó leuk. En ik wil het goed doen, maar het is ook véél. En nieuw. Verwachtingen. Faalangst. Geen lucht. Ja, soms moet ik mezelf er even aan herinneren om te ademen. Maar gelukkig mag/moet ik voor een van de vakken lekker videogames spelen 😉  

Het is logisch dat ik deze eerste week overweldigend vind, en daarom is het ook helemaal oké. Ik hoorde ooit eens een quote die erg van toepassing is op deze situatie: “zenuwen zijn een teken dat je om iets geeft.” Volgens mij was het Hannah Hart die dit zei, maar dat weet ik niet zeker. Hoe dan ook, ik geef heel veel om deze studie, om dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven en zelfs om die enge grote-mensen-wereld. Dat daar wat zenuwen bij komen kijken, dat nemen we dan maar voor lief. Een lekker warm bad doet wonderen 😉

Zomerfris fruitwater // Recepten


Aangezien deze paar daagjes nazomer al gemiddeld warmer zijn dan de hele afgelopen zomer lijkt het mij leuk om mijn favoriete zomerdrankje met jullie te delen: water. Er is niets zo verfrissend als een glas ijskoud water doordrenkt met heerlijke fruitsappen. Het is lekkerder dan een normaal glas water zonder dat je de toegevoegde kleur-, geur- en smaakstoffen van supermarkt limonades in je lichaam krijgt. En het ziet er ook gewoon heel gezellig uit.

Iedereen kent de combinatie van citroen en munt wel, maar er zijn nog zoveel mogelijkheden. In principe zou je elk soort fruit in een glaasje water kunnen gooien, maar deze twee varianten waren bij mij favoriet!


// Aardbei & citroen
Het frisse van de citroen en het zoete van de aardbei laten dit fruitwater écht net als limonade smaken. Door de aardbei en citroen even in te snijden (dus niet alleen in partjes, maar ook kleine inkepingen) kunnen alle smaken nog beter opgenomen worden door het water! IJskoud het lekkerst, voeg daarom lekker veel ijsblokjes toe!


// Blauwe bes, limoen en munt
Dit fruitwater is iets minder zoet dan de aardbei-versie, maar ontzettend fris. Ik vind limoen eigenlijk altijd net iets frisser en lekkerder dan citroen, maar ik maak er eigenlijk niet genoeg gebruik van! Een heerlijk glaasje fruitwater is dus een perfecte manier om limoen te gebruiken. De combinatie van alle ingrediënten is gewoon ontzettend fris en zomers!


Dat waren mijn twee heerlijke zomerfrisse fruitwater recepten! Een hele mond vol, maar gegarandeerd genieten. Wat is jouw favoriete (na)zomerdankje?


Nieuwe lens!

Na een hele zomer hard gewerkt te hebben besloot ik om mezelf eens lekker te verwennen. En waar normale mensen dan een weekendje weg gaan of een dagje naar de sauna, is dat niet precies wat ik voor ogen had. Ik heb namelijk een nieuwe lens gekocht. Zo’n dure. Voor veel geld. Waar ik dus ook voor op vakantie had kunnen gaan.


Nu is deze nieuwe lens voor “fotografie begrippen” totaal niet duur. Maar voor “kim begrippen” echter wel. Een tijdje geleden ging helaas mijn oude vertrouwde 50mm lens kapot. Deze lens heeft veel leuke bijnamen, zoals de “Plastic Fantastic,” omdat het ding enorm goedkoop is, voelt en oogt, maar toch voor die prijs enorm leuke kwaliteit levert. Ik baalde er dus wel een beetje van dat de automatische focus na drie jaar ermee ophield. Maar een cameralens voor tien tientjes is ongeveer hetzelfde als kleding kopen bij de Primark: het gaat nu eenmaal snel(ler) kapot.


De lens is overigens nog wel te gebruiken, maar mijn ogen zijn niet goed genoeg om zonder autofocus te kunnen. Daarom wou ik heel graag een vervanger voor deze lens, en al snel viel mijn oog op de Canon EF 85mm f/1.8. En zonder een foto geschoten te hebben met dit ding ben ik er al super blij mee! Hij is veel zwaarder dan de 50mm, en zelfs iets zwaarder dan mijn 70-200mm zoomlens! Daarnaast voelt hij ook zeker niet goedkoop aan, maar straalt de hele lens kwaliteit uit.

Ik kan niet wachten om de 85mm f/1.8 uit te proberen! Zaterdag, voor jullie dus vandaag, fotografeer ik de Inglot Pro Studio opleidingsdag en zal ik sowieso de backstage foto’s met de 85mm gaan maken. Als ik snel wen aan de nieuwe lens dan zal ik de hele shoot met mijn nieuwe baby gaan doen. Stay tuned, dus!

Waar trakteer jij jezelf wel eens op?