Praktijkboek Macrofotografie // Review

Alleen al bij het zien van dit boek wordt je vrolijk. De felle kleuren en prachtige foto’s op de kaft maken meteen nieuwsgierig naar de inhoud, en bij het omslaan van de eerste pagina wordt je gelijk om de oren geslagen met de mooiste macrofoto’s. Een tijdje geleden won ik dit boek tijdens een hele leuke Facebook Quiz van Digifoto Starter. Eindelijk heb ik de tijd gehad om alles op mijn gemak te bekijken, en hoewel ik slechts in vlindertuinen aan macrofotografie doe, moet ik zeggen dat het mij geïnspireerd heeft om op pad te gaan!

Allereerst wil ik het hebben over het boek zelf. Het is een fijn formaat met duidelijke tekst en enorm veel foto’s. “Laten zien wat je niet ziet,” is wat de schrijvers je willen leren, en in macrofotografie gaat er inderdaad opeens een wereld open waar je normaal gesproken aan voorbij loopt. Het praktijkboek doet eigenlijk precies wat het zegt: het leert je de techniek, geeft tips over creativiteit, en laat zien hoe het er in de praktijk aan toe gaat.
Ik heb het boek opgedeeld in drie verschillende delen. Als eerste wordt de technische kant van het fotograferen van de kleine wereld benadrukt. Dit gebeurt uitgebreid en alles komt aan bod: camera’s, apparatuur, instellingen, licht, en er wordt zelfs uitgelegd hoe jij een simpele macro studio in elkaar kan zetten. De tekst is duidelijk geschreven en je merkt meteen dat de mensen van Nederpix niet alleen hun vak kennen, maar ook heel veel passie hebben voor fotografie.
Daarna komt creativiteit aan bod. Voor mij was dit het meest leuke deel om te lezen. Want hoe zorg je er nou voor dat jouw opnames eruit springen? In verschillende hoofdstukken wordt uitgelegd hoe jij met vormen, kleur, licht, scherpte en bokeh kan spelen om met een prachtige foto thuis te komen.
Ook het derde deel vond ik heel erg interessant. Hier gaat het om de natuur, en hoe je je perfect kan voorbereiden op een dagje bloemen schieten. De schrijvers nemen je mee op reis door de kleine wereld van de vlinders en paddenstoelen. Je leert wat kenmerkend gedrag is voor libellen, en waar je moet zoeken als je een kikker voor je lens wilt hebben. En als laatste wordt er afgesloten met een macro “fotografiekalender,” waarin per seizoen de meest kenmerkende vertoningen en foto’s worden getoond.


Hoewel macrofotografie niet helemaal mijn ding is, is dit een super boek vol inspiratie en tips voor iedere macrofotograaf. Of je nu al je hele leven achter de bijtjes aanrent, of pas net begonnen bent met het ontdekken van deze kleine wereld: dit boek heeft voor iedereen wat! Praktijkboek Macrofotografie kost €27,90 en is beschikbaar op bol.com of in de webshop van Birdpix.

Natuurlijk was ik meteen geïnspireerd om met de vele tips in mijn achterhoofd op pad te gaan met mijn camera. Hier in de buurt staan er nog vele veldbloemen in bloei, en ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om twee vlinders op de foto te krijgen. Maar man, wat is dat een werk zeg. Ik ben natuurlijk vlindertuinen gewend waar op elke bloem zowat een vlinder zit met de prachtigste kleurpatronen, maar om een vlinder in het wild op de foto te krijgen is toch een ander verhaal. Menig fietser en wandelaar lachte me dan ook uit terwijl ik hopeloos achter dat ene vlindertje aan aan het huppelen was. Maar goed, uiteindelijk heb ik dus vlinders op de foto gekregen. En daar is alles ook mee gezegd, haha.
Hieronder kun je dus mijn macro-escapades vinden. Ik hoop dat je het leuk vond om deze review te lezen, en als je nog leuke aanraders hebt qua fotografieboeken, dan hoor ik het graag! Heb jij weleens een vlinder mooi op de foto gekregen buiten een vlindertuin?


5x Inspirerende TED Talks over Fotografie!

Het is 2016, en ons leven bestaat voor een groot deel uit foto’s. Voor degene onder ons die nog steeds geloven dat Finding Nemo vorig jaar uitkwam (13 jaar?! Hoe? Wat? Waar is die tijd gebleven?!), is het wellicht moeilijk te geloven dat 200 jaar geleden de eerste foto al werd geschoten. Natuurlijk kwam pas begin jaren tachtig de foto boom pas echt los, met de eerste digitale fotografietoestellen. Inmiddels zijn foto’s niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Continu zijn we bezig met beeld: op de televisie, in reclamefolders, op verpakkingen van voedsel, op social media, het internet, en natuurlijk de geliefde pasfotootjes in de portemonnee. Foto’s zijn overal, en overal worden foto’s gemaakt.

Vandaag wil ik graag ingaan op de kracht van de fotografie. Waar ik hier op mijn blog vooral bezig ben met modellen fotografie (mode/portret), is er natuurlijk véél meer aan fotografie dan alleen mooie gezichtjes. Dus zette ik een vijftal inspirerende TED talks op een rij met de beroemdste, beste en bijzonderste fotografen. Stuk voor stuk fotograferen zij de schoonheid in de wereld, en middels deze videos krijgen wij de kans om de wereld door hun ogen te zien.

Gorgeous Portraits of the World’s Vanishing People

Jimmy Nelson vertelt over zijn prachtige portretten van ‘s werelds mooiste mensen. En nee, dan hebben we het niet over prachtige modellen tussen de twintig en vijfentwintig jaar, en we hebben het ook niet over gespierde hulken met messcherpe kaaklijnen. Nelson’s verhaal gaat over schoonheid, over wat “mooi” nu precies is, en waar we het kunnen vinden. Fotografie, voor hem, gaat niet om het moment van klikken, maar aan alle tijd die daar aan vooraf gaat. Zo benoemt hij meerdere weken, of zelfs maanden, met deze mensen door te brengen voordat hij “dé foto” kan en mag maken.
Een prachtig verhaal met een krachtig boodschap, en Nelson’s foto’s zijn natuurlijk ook subliem! Een quote die is blijven hangen over de kunst van portretteren: “This is how I saw you, this is how I love you.

Impossible Photography

Erik Johansson is een ware kunstenaar, die hier het geheim achter zijn surreële foto’s verklapt. Met een aardig staaltje Photoshop werk verandert hij zijn foto’s in het onmogelijke: van een mega schaar die een landschap door midden knipt tot een graafmachine die boter, kaas en eieren speelt. Hoe zorg je ervoor dat zulke immense manipulaties nog steeds geloofwaardig overkomen? In slechts zes minuutjes deelt Johansson zijn visie. Passend sluit hij af met de volgende quote: “The only thing that limits us, is our imagination”  

The Emotional Connection of Street Photography

Armaan Ahmed is een super schattige jonge straat fotograaf. Hij vertelt enthousiast over zijn ervaringen met straat fotografie. De emotionele connectie met de mensen en hun unieke verhalen inspireerde Ahmed om het zijn missie te maken om deze prachtige mensen en hun verhalen aan de wereld te laten zien.

Boudoir Photography and Being Shamelessly Feminine

Jen Rozenbaum is een prachtige vrouw met een nog prachtiger verhaal. Waar vele mensen meteen met een mening klaar staan over boudoir fotografie (“Waarom moeten vrouwen altijd sexy op de foto om mooi gevonden te worden?” “Je gebruikt vrouwen als objecten om te verkopen” enzovoorts), legt Rozenbaum uit waarom het voor haar heel anders ligt. Voor haar draait boudoir fotografie om het opzettelijk omarmen van je vrouwelijkheid, zonder enige vorm van schaamte naar jezelf of naar de buitenwereld. Een inspirerend verhaal met een krachtige boodschap.

Photos That Changed the World

Jonathan Klein neemt je mee langs ‘s werelds bekendste beelden, en vertelt hoe en waarom foto’s zo krachtig zijn in het veranderen van de wereld. Of het nu gaat om het beschermen van het milieu, of het beschermen van onze menselijkheid, fotografie is een machtig middel om persoonlijke verhalen te delen met de buitenwereld.

Ik ben ook heel erg benieuwd waar voor jou de kracht van fotografie ligt. Denk jij net als ik in beeld? Of vind je de hedendaagse obsessie met het vastleggen van het leven maar helemaal niks? Laat het me weten in de comments!

IJsthee Sinaasappel & Earl Grey // Recept


Nu ik de laatste tijd wat meer vrije tijd om handen heb, ben ik helemaal in de ban van homemade drinks. Zoals deze limonade, bijvoorbeeld, die nog steeds een grote favoriet is. Mijn broertje drinkt graag van die goedkope supermarkt ijsthee, die op zich best wel lekker is, maar zo’n ontzettend chemische nasmaak heeft. Tel die twee factoren bij elkaar op en voila: mijn idee om zelf ijsthee te maken was geboren!

Dus speurde ik het internet af naar leuke receptjes, lekkere fruit combinaties en de juiste bereidingswijzes. Ik combineerde wat recepten, veranderde de hoeveelheden iets en uiteindelijk is het een prima drankje geworden. Heel erg lekker met wat extra ijsklontjes en verse sinaasappelpartjes!




Benodigdheden
200ml versgeperst sinaasappelsap (+/- 3 sinaasappels)
500 ml kokend water
100 gram suiker
sinaasappelschil
2 theezakjes (ik gebruikte Earl Grey)
Citruspers
Grote schenkkan


Recept
Pers het sap van 3 sinaasappels. Kook 500 ml water in de waterkoker en weeg 100 gram suiker af. Voeg beide samen in de schenkkan en voeg de sinaasappelschil en de theezakjes toe. Roer totdat de suiker is opgelost. Ik gebruikte twee theezakjes Earl Grey die voor een hele pot bedoeld waren. Wanneer je normale theezakjes gebruikt zou ik voor het dubbele gaan. Laat de thee voor 5 minuten trekken en verwijder vervolgens de theezakjes. Wanneer je de thee te zwak vindt, voeg dan een extra theezakje toe, maar laat de theezakjes niet veel langer dan vijf minuten trekken. Het is beter om meer theezakjes toe te voegen dan om de thee langer te laten trekken, omdat lang getrokken thee een bittere nasmaak krijgt.
Schenk het sap vervolgens ook in de kan en roer nog eens goed door. Laat het een uurtje of twee koelen in de koelkast voordat je het serveert. Serveer met ijsblokjes en verse sinaasappelpartjes!
Ik kan mij goed voorstellen dat het sap van een citroen ook een hele frisse toevoeging kan zijn! En natuurlijk zijn er talloze fruitcombinaties mogelijk. Heb jij al eens ijsthee gemaakt? Of ga je het nog eens proberen? Laat het me weten in de comments!


Geslaagd!

Het heeft even op zich laten wachten, maar afgelopen donderdag kreeg ik toch eindelijk het verlossende woord: ik ben geslaagd voor mijn Bachelor American Studies! Via mail kreeg ik te horen dat ik mijn scriptie gehaald had, en per toeval hadden we die avond net een familie dinertje op de planning staan. Heel fijn dat ik het meteen met iedereen kon delen dus! We hebben staan dansen en springen in de tuin, en natuurlijk moest er ook op geproost worden.


Na vier heerlijke jaren studeren in het mooie Groningen, sluit ik nu die levensfase af. Ja, natuurlijk studeer ik nog wel verder voor mijn Master, maar niet in Groningen, en ook niet op dezelfde manier. Toentertijd, toen ik voor het eerst de universiteitsgebouwen in de binnenstad binnenliep, voelde ik me meteen thuis. En dat gevoel is eigenlijk nooit weggegaan. Ik liep de KEIweek, ging op introductiekamp, en werd meteen actief bij de studievereniging.
Zo actief dat ik in mijn tweede jaar een bestuursjaar deed. Mijn beste beslissing ooit, maar ook eentje met consequenties. Zo heb ik een jaar langer over mijn studie moeten doen, maar dat was het dubbel en dwars waard!


Ik studeerde American Studies, een vrij illustere studie die altijd goed is voor gezellige gesprekken op verjaardagen. “Oh, American Studies? Wat is dat dan precies?” en “Maar wat kun je daar dan mee worden?” waren vier jaar lang mijn verjaardagsgesprekken. Meestal zei ik dan zoiets van “je leert alles over Amerika, de geschiedenis, cultuur, economie, politiek, taal, literatuur… En dan niet alleen van de Verenigde Staten, maar van alle Amerika’s.” Maar da’s meer een simpel antwoord om snel van die vraag af te zijn, als ik heel eerlijk ben. American Studies leert je meer de eigenschappen die je nodig hebt om alles te leren over een land als de Verenigde Staten. Interdisciplinair nadenken, formele essays schrijven en goede argumenten maken en onderbouwen, literatuur begrijpen en kunnen gebruiken, et cetera.
En wat ik er mee worden kan? Nou, in principe van alles, maar dan moet je wel een goed aansluitende master kiezen. En ik heb voor New Media and Digital Culture gekozen aan de Universiteit van Utrecht. Ik kijk heel erg uit naar deze studie, omdat dit écht mijn ding is, nieuwe media en digitale cultuur. In al mijn essays die ik schreef voor American Studies, kwam ik op de één of andere manier toch altijd weer terug op hedendaagse online cultuur en de nieuwe media.


Maar ik ga Groningen wel heel erg missen. En mijn “studententijd.” Want hoewel ik natuurlijk blijf studeren, laat ik in Groningen ook de feestjes, de biertjes, de barbecues en picknicks achter. En heel stiekem, heb ik eigenlijk geen zin om te gaan…


Want als ik weg ben dan mis ik de straten
vanaf de Toren tot aan Westerhaven.
Ik mis de grachten, de mensen,
Stadjers, studenten, het allermooiste accent.
Geen Frankrijk, laat staan Kameroen.
Doe mij maar het gras,

het gras van het Noorderplantsoen.

Dagje Dolfinarium!


Elk jaar kun je er de klok op gelijk zetten. Alle pretparken en dierentuinen voelen de eerste zonnestralen en meteen zitten alle tijdschriften, supermarkten en websites vol met kortingsacties en waardebonnen. Zo ook de Veronica Magazine van deze maand, en tussen alle Plopsaland aanbiedingen viel mijn oog op een leuke actie van het Dolfinarium. Vroeger zijn we weleens in het Dolfinarium geweest, en natuurlijk herinner ik me vooral alle waterspeeltuinen, maar de dolfijnenshows waren ook altijd geweldig. Nu, zo’n vijftien jaar later, scheurde ik die kortingsbon uit het magazine en plande ik een twee-en-een-half-uur durende treinreis naar Harderwijk.

Ik kwam rond half twaalf aan in het park, wat betekende dat driekwart van alle bezoekers in de rij stonden voor de dolfijnenshow. Maar rebels als ik ben besloot ik die maar te skippen, en dus liep ik zowaar het park rond zonder iemand tegen te komen. Zeehondjes zijn altijd leuk om naar te kijken, dus hier bleef ik meteen even hangen. De verblijven vond ik niet zo spectaculair, en vrij klein. De walrussen waren allemaal onder water, en gelukkig kon je ook onder water een kijkje nemen. Eén van de walrussen, die hieronder op de foto staat, was super nieuwsgierig en speels. Ik was alleen in de ruimte, en waar ik ook heen liep, de walrus bleef me volgen. Heel leuk!

Ook nam ik nog een kijkje bij de bruinvissen, de lelijke achterneefjes van de tuimelaar dolfijnen. Maar de meeste tijd zat ik bij het dolfijnenverblijf. Eens in de zoveel tijd werden de dolfijnen bezig gehouden en getraind, en dat was erg leuk om te zien! En natuurlijk was de minishow in het dolfijnenverblijf ook heel erg leuk.


Uiteraard heb ik ook weer veel foto’s gemaakt. Wel vond ik het moeilijker om zeedieren op de foto te zetten dan landdieren. Je weet immers niet wanneer of waar de beesten boven water komen, en als ze zich dan eindelijk laten zien, moet je razendsnel een foto kunnen nemen. Niet alleen moeten je reflexen dus goed zijn, ook moet je aardig op je apparatuur vertrouwen. Echt een goede oefening om je camera zo goed te leren kennen dat het eigenlijk een verlengstuk van jezelf wordt!

Rond twee uur had ik het wel weer gezien in het park. Helaas heb ik dus niet de grote show mee kunnen maken, want die werd alleen rond twaalf en rond vier uur opgevoerd. En om nou twee uur hetzelfde rondje te lopen om alleen die show te zien… Nee, daar had ik geen zin meer in. Uiteindelijk denk ik niet dat ik naar het Dolfinarium zou zijn gegaan zonder die fikse korting, en ik zal ook niet snel weer terug gaan. In tegenstelling tot parken zoals Wildlands Emmen of Burgers Zoo, waar ik zo dagenlang plezier zou kunnen hebben.


Omdat de zomerperiode nu toch wel voor iedereen aanbreekt, ben ik wel benieuwd wat jouw eerst volgende uitje gaat zijn! Ga je op vakantie? Of naar een tof festival, een dierentuin of een pretpark? Laat het weten in de comments! En als je nog leuke “dagjes uit” weet zou ik het super vinden als je die wilt delen!