Oppervlakkig Diep: Photoshop & Schoonheid

Al een tijdje zit ik tegen deze blogpost aan te hikken. Op de een of andere manier krijg ik mijn gedachtes maar niet perfect op papier. En perfectie, daar gaat het nou eenmaal om. Een hele poos geleden, toen deze site nog in de kinderschoentjes stond, schreef ik een blog over de relatie tussen fotografie en de realiteit. In die blog schreef ik hoe wij een foto altijd aannemen als een weerspiegeling van de realiteit, maar dat deze relatie eigenlijk veel ingewikkelder is. In het geval van modetijdschriften en reclamecampagnes van kledingmerken wordt een fotoshoot op elk vlak in scene gezet: de belichting in een studio, of een flitslicht op locatie, de keuze voor het model, de dure designer kleding en professionele make-up, het standpunt van de fotograaf, de instellingen van de camera, en dan uiteindelijk de nabewerking. “Een foto is nooit ‘echt’,” concludeerde ik, “maar Photoshop is altijd ‘nep,’ en dat is veel makkelijker om te accepteren.”

Photoshop is dus de zondebok. Vooral nu meer en meer beroemdheden deze vorm van beeldmanipulatie verafschuwen, het “in” is om meer curves te hebben of een fitgirl te zijn, en zelfs regeringen modellen verbieden om zo dun te zijn dat het een gevaar wordt voor hun gezondheid, wordt authenticiteit belangrijker dan perfectie. Dat vind ik leuk, begrijp me niet verkeerd. Authenticiteit, jezelf zijn, en vooral geen bloep geven om wat anderen van je denken, dat is een van de weinige trends aan welke ik wél mee wil doen. Maar dat je alleen authentiek kan zijn zonder Photoshop of Instagram-filters, of zonder liters make-up of de nieuwste designerkleding, daar sta ik dan weer niet achter.

Schoonheidsidealen
Al enige tijd is het een heersend idee dat de modewereld een uniforme collectie aan blanke, slanke, lange barbiepoppen is die het schoonheidsideaal van onze tijd bepalen. Tot zekere hoogte was, en is, dat waar, maar gelukkig zien we steeds meer diversiteit en representatie op de catwalk. Ik wil in deze blogpost niet te veel in het negatieve blijven hangen, maar ik wil ook zeker niet ontkennen dat er nog zó veel te verbeteren valt wat betreft representatie van etniciteit, lichaamsvorm en seksualiteit. Ik bedoel, het is 2016, en we beginnen er nu pas een punt van te maken dat “huidkleurig” niet voor iedere kleur huid is? “Nude is geen kleur,” zei James Lee, Hoofd Design van Björn Borg, die afgelopen maart een nieuwe lijn huidkleurig ondergoed lanceerden. “Het is concept waar iedereen recht op moet hebben.”
Ook het luxe designermerk Louboutin voegde wat extra kleuren toe aan hun “vleeskleurige” schoenenlijn. Maar ook op het gebied van make-up is de aanname dat “huidkleurig” synoniem is met “blank” een enorm probleem wanneer het gaat om het vinden van een juiste foundation, bijvoorbeeld. Wanneer we kijken naar deze advies-pagina op de site van de Etos, bijvoorbeeld, zien we letterlijk alleen maar blanke modellen bij de “kleurtypes.” Er bestaan vier kleurtypes volgens de Etos, en elk type is blank. Het donkerste dat ze gaan is “iets getint.” Is dat niet ontzettend raar?
Maar goed, we zijn op de goede weg. In 2016, met onze “multiculturele” samenleving en gevierde “tolerantie” (wat een ontzettend naar woord is dat, zeg), zijn we op de goede weg


Gelukkig is de modewereld niet de enige plek waar we onze rolmodellen en inspiratie vandaan halen. De filmindustrie, kunst, en de muziekindustrie zijn ook een grote bijdrager aan de verspreiding van “het schoonheidsideaal.” Maar als we alles bij elkaar pakken en in één grote blender doen, kunnen we dan nog wel spreken van “het schoonheidsideaal?”
Volgens bekende denker Umberto Eco niet. Wanneer we op hetzelfde moment geobsedeerd kunnen zijn door Rambo en RuPaul, door Naomi Campbell en Claudia Schiffer, door films zoals The Chorus Line en Blade Runner, door George Clooney’s korte koppie en de weerzinwekkende wereld van Mad Max, door de femme fatale en de girl next door, dan kunnen we niet spreken van één schoonheidsideaal. In Eco’s boek On Beauty stelt hij zich voor hoe een bezoeker uit de toekomst onze samenleving zou ontleden en bekijken, en volgens hem zou deze avonturier tot de volgende conclusie komen:

“Onze ontdekkingsreiziger uit de toekomst zal niet langer in staat zijn om het esthetische ideaal van schoonheid te identificeren in de massa media van de twintigste eeuw en daar voorbij. Hij zal zich moeten overgeven aan de orgie van tolerantie, de totale versmelting en de absolute en de niet te stoppen polytheïsme van Schoonheid.” 

Umberto Eco, On Beauty, pagina 429

Er is, volgens mij, nog niets totaal en absoluut aan die versmelting, maar het is wel weer waar dat we niet gebonden zijn aan één ideaal. Kijk maar naar hoe we onze schoonheidsidealen met het jaar lijken te verschuiven. Of per cultuur. Want er valt niets te ontkennen aan het feit dat deze blog met een enorm Westers perspectief is geschreven, natuurlijk.
Goed, wat dit allemaal met Photoshop te maken heeft? Photoshop wordt gebruikt om modellen en beroemdheden in modecampagnes of tijdschrift editorials “aan te passen.” Hier en daar wordt de huid meer effen, de ogen opvallender, en het haar schitterender. Maar daar blijft het niet bij. Modellen worden nog dunner gemaakt, hoofden van beroemdheden zijn zelfs soms op totaal andere lichamen geplakt, en dat alles om “het schoonheidsideaal” te verkopen. De conclusie? Photoshop is slecht en alleen zonder Photoshop kun je een waarheidsgetrouwe campagne opbouwen. 

Uhm, nee. 

Een foto is nooit waarheidsgetrouw, zoals we eerder concludeerden. Een foto in opdracht van een merk met doel om meer producten te verkopen is niet alleen nooit waarheidsgetrouw, maar ook nog eens actief en willend een fantasie aan het opbouwen. Een fantasie die werkelijkheid kan worden als jij nu deze producten bestelt!!!1!
Bedenk je daarom ook dat bedrijven goed op de hoogte zijn van trends zoals de recente “authenticiteit”-trend. Het gaat ze om opvallen, om verkopen, om clicks en sales. Een reclamecampagne die inspeelt op de trend van vandaag, de trend om authentiek en zonder Photoshop te leven, is een campagne die verkoopt. 


Wat ik wil duidelijk maken, is dat het niet alleen Photoshop is. Het is het hele idee dat de mode-industrie, de filmindustrie, en de muziekindustrie zoveel “macht” hebben over hoe wij schoonheid zien, dat ze dit hele ideaal kunnen bepalen, en verkopen. “Het schoonheidsideaal” is slechts concept, een fantasie, waarvan de industrieën jou beloven dat het ook voor jou kan zijn, wanneer je de juiste producten koopt. Maar daar blijft het natuurlijk niet bij, want er is altijd meer. Meer status, meer ideaalbeeld, meer, meer, meer. 

En da’s niet erg. Zolang je je ervan bewust bent. En je hoeft helemaal niet te veranderen in een marxist die klaar staat met fakkel en hooivork om de gevestigde orde omver te schoppen. Zolang jij weet dat het model op de anti-rimpel-crème verpakking in het echt noch dat product gebruikt noch een egale huid heeft, dan weet je voldoende. Het probleem is dat niet iedereen hier bewust van is. Want wanneer zo’n ideaal toch niet zo gezond of toegankelijk blijkt te zijn, dan kan het serieuze gevolgen hebben voor de fysieke en mentale gezondheid. Wanneer die anti-rimpel-crème niet blijkt te werken, of diëten je niet dat modellen-lichaam geeft, en je over wilt gaan op drastische maatregelen om tóch dat gepromote ideaal te behalen, dan is het niet zo onschuldig meer. 

Gelukkig kun jij hier iets tegen doen: als jij nou dit blogje deelt op Facebook met iedereen waarvan jij denkt “nou, die zou eens een flinke realitycheck moeten krijgen,” dan heb jij weer je goede karma voor de dag, en ik meer views! Whoehoe! Win-win. 

All kidding aside, ik vind het leuk om over dit soort dingen na te denken. En om erover te schrijven. Dus ik hoop dat je het leuk vond om te lezen over dit warrige verhaal over Photoshop en hoe dit stukje software niet de (enige) boosdoener is. En over hoe het bannen van Photoshop uit de modewereld dus bijna niks zal gaan veranderen. Ik hoop ook dat je kritischer zal gaan kijken naar wat modemerken (en make-up- en lifestylemerken) nou eigenlijk verkopen. En misschien ook waarom we zo geneigd zijn om onze rimpels te verbergen of een bikini-lichaam te willen hebben… Want zijn rimpels niet gewoon natuurlijk? Ze horen immers bij het ouder worden. En is niet elk lichaam in een bikini een bikini-lichaam? Waarom zijn die standaarden er? En waarom willen wij aan die standaarden voldoen?

Hoe denk jij over “het schoonheidsideaal?” Ben je het eens met Umberto Eco, die concludeerde dat we in onze hedendaagse maatschappij niet meer kunnen spreken over één schoonheidsideaal, of denk jij dat we nog steeds vast zitten in de generieke slanke, blanke barbiepoppen parade?

Meer lezen over de filosofische vraagstukken in de mode-industrie? Deze serie, “Oppervlakkig Diep” wordt niet alleen super onregelmatig upgeload, maar heeft ook nog maar één eerder deel: een artikel geheel in het teken van de Psychologie van de Mode. Gelukkig schreef ik eerder ook nog een blog over de relatie tussen fotografie en de realiteit én leuk leesvoer over waarom modellen toch altijd kijken alsof ze moeten poepen!

Muze * Resultaten Fotomeeting


Tijdens de fotomeeting mocht ik Mynthe weer fotograferen, waar ik een jaar geleden op precies dezelfde locatie ook al eens mee geshoot had! Dat was weer érg gezellig en leuk en inspirerend, want Mynthe is echt net een elfje. Die klimt overal in en springt en danst door het gras alsof ze vleugels heeft. De combinatie van haar schattige uitstraling (sorry Mynthe!!!), het simpele jurkje en de bloesemboom was echt perfect, en het fotograferen ging ook heel soepel en snel. Dit is echt mijn favoriete serie van dit moment!
Laat me vooral weten wat jij van de serie vindt in de comments!


Model: Mynthe de Jong

Visagiste: Soo-ran van Benthem


Fotomeeting Hortus Haren * Achter de Schermen


Gisteren heb je kunnen lezen hoe ik mij heb voorbereid op deze fantastische dag: de fotomeeting! Precies een week geleden zag het weer er ‘s ochtends niet denderend uit, maar Buienradar beloofde dat het droog zou blijven. Dus ik had er zin in. Mijn tas was al gepakt, mijn trein zou pas vijf over tien gaan, en alles wat ik nog nodig had was een grote koffie.

Het is heerlijk om een keer een fotomeeting te hebben die wat dichter bij huis is. Normaal ben ik altijd degene die ver moet reizen voor shoots, en dat vind ik ook niet erg, maar na twee uur heen en weer gependeld te hebben ben ik er ook wel weer klaar mee. Nu hoefde ik maar twee treinen te hebben, elk van niet meer dan vijf minuutjes. Ik had nog niet eens tijd om mijn jas uit te trekken!
Op station Haren begon het wat te miezeren, en omdat de trein niet helemaal aansloot moest ik nog een kleine twintig minuutjes wachten tot medefotografen André en Ron mij een lift kwamen geven naar de Hortus. Ik was al een keer eerder op deze locatie geweest, maar toen was ik eigenlijk nét te vroeg in het jaar. De botanische tuinen van Hortus Haren zijn prachtig, en super fotogeniek. Ze hebben er een hele mooie Chinese tuin, waar ik vorig jaar met Mynthe en Leonieke al een hele leuke serie maakte. De kas die ze toentertijd ook nog hadden werd nu helaas afgebroken, dus dat was wel jammer.
Maar gelukkig stonden de bloesems in bloei! Ik was zo blij toen ik de prachtige roze en witte blaadjes in de wind zag waaien! Omdat er maar één visagiste kon moesten we even wat langer wachten tot alle modellen uit de make-up kwamen, maar dat gaf mij genoeg tijd om wat leuke beelden te filmen om jullie een idee te geven van hoe zo’n fotomeeting precies in elkaar steekt!

deze video heeft problemen met mobiele weergave


Ik heb uiteindelijk het eerst met Mynthe geshoot, met wie ik een hele dromerige, romantische en sprookjesachtige sfeer heb neergezet onder een roze bloesemboom. Mynthe droeg een wit jurkje en een bloemenkrans, en in combinatie met de boom was dit echt fantastisch. Heel stiekem is Mynthe zelfs nog in de boom geklommen, en hoe dat eruit heeft gezien laat ik jullie dinsdag weten! 
Daarna shootte ik heel kort met Liselore, die met een prachtige lange zwarte jurk en een gouden hoofdsieraad recht uit Game of Thrones leek te lopen. Maar omdat ik afgesproken had om snel weer terug te gaan om met Junelle te kunnen shooten, heb ik hier echt maar vijf minuutjes van mee kunnen pakken. Junelle droeg een prachtige rode jurk die ik eens via een Chinese webshop op de kop tikte, en met haar zijn we drie locaties afgegaan. Met Thirza heb ik helaas niet meer kunnen shooten, maar met deze krullenbol shootte ik al vier keer eerder, dus zo erg was dat niet! Als laatste shootte ik nog met Daisy. Zij had haar moeders trouwjurk meegenomen, die in combinatie met de bloesem weer een prachtig sprookjesachtig plaatje opleverde. Daarna zijn we nog middenin de tulpen gaan zitten, en ook Daisy is in een boom geklommen.

Wat doe ik mijn modellen toch aan?!


Omdat ik het echt heel erg druk heb met mijn studie komen de resultaten van de shoots geleidelijk aan online, maar ik wou alvast een algemene indruk van de dag laten zien! Mocht je het nou ook leuk lijken om eens aan zo’n fotomeeting mee te werken, stuur me even een berichtje via Facebook en wie weet kunnen wat regelen! Ik hoop dat jullie dit leuk vonden om te zien en te lezen, en laat vooral een berichtje achter hieronder. Lijkt het jou leuk om eens mee te werken aan een fotomeeting? Of om in een bloesemboom te klimmen? Komt ongeveer op hetzelfde neer, zoals je hebt kunnen lezen…

Bedankt iedereen voor de leuke dag! En bedankt Dian voor het organiseren!

Perfect Voorbereiden op een Fotoshoot


Of het nu gaat om een simpele portretsessie of een uitgebreide modeshoot, ik ben elke keer nog nerveus. Het zijn gezonde zenuwen, dat wel, en een goede voorbereiding is echt het halve werk. Lijstjes en een ingepakte tas nemen altijd een groot deel van die zenuwen weg. In deze blogpost neem ik je mee naar de super spannende dag vóór de fotoshoot. Wanneer ik druk bezig ben met het maken van lijstjes, het plannen van mijn lunch, en het scouten van locatie op Google Maps.
Lijstjes, dus. Ik ben een groot fan. Zelfs als ik een weekendje naar thuis thuis ga, maak ik een paklijst met wat ik niet moet vergeten. Voor boodschappen maak ik ook altijd lijstjes (woeeh, volwassen!), en mijn notitieblokje is voor drie kwart gevuld met to-do lijstjes. Maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik vaak vergeet dat ik al een to-do lijstje gemaakt heb, en er daardoor drie dezelfde to-do-lijstjes in drie verschillende schriften staan. Enfin. Morgen heb ik een hele leuke fotomeeting waarvoor ik redelijk vroeg uit mijn nest moet. Dus vandaag wil ik alles klaar hebben liggen, zodat ik morgen alleen nog maar mijn jas hoef aan te doen. Bij wijze van spreken. Meestal draag ik ook een broek.

Dubbelcheck je apparatuur
De meest voor de hand liggende eerste stap. Doet je camera het nog? Verzamel al je lenzen, reflectieschermen, flitsers, extra batterijen, statieven, afstandsbedieningen, regenhandschoenen, draagriemen, waterpassen, GPS trackers — oké, misschien heb je niet al dit nodig, maar een camera en een lens is vaak wel handig.
Zorg dat je batterij opgeladen is en je SD kaartjes leeg. Heb je een extra accu of SD-kaart? Check deze voor de zekerheid ook even.
En weet je wat je ook zou moeten checken, voor de zekerheid, dat kleine verbindstukje tussen je camera en je statief… dat stomme ding vergeet ik altijd. Nou ja, toen ik mijn statief nog had. Die heb ik een keer in de achterbak van een styliste laten liggen.

Formatteer je SD kaartjes
Hier wou ik een extra puntje van maken, omdat dit echt heel belangrijk is. Alleen je bestanden verwijderen van je SD kaartje is niet genoeg, de verwijderde bestanden blijven schijfruimte innemen. Zorg ervoor dat je standaard voor of na elke shoot je SD kaartje formatteert, zodat je SD kaartje lang mee blijft gaan.

Moodboard & Visie
Zelf neem ik altijd mijn tablet mee naar een fotoshoot. Niet alleen omdat het beeld groter is, maar ook omdat ik op deze manier niet de batterij van mijn telefoon leeg zuip. Op mijn tablet download ik altijd het moodboard wat ik via Pinterest heb gemaakt, zodat ik voor en tijdens het shooten kan laten zien wat voor poses ik wil proberen en wat voor sfeer ik wil neer zetten. Dit helpt heel erg als je even in een sleur terecht komt of de inspiratie opeens zoek is. Het downloaden van deze plaatjes is wel een handige tip, trouwens, aangezien je er nooit zeker van kan zijn dat er overal WiFi is. Vooral niet op de Utrechtse Heuvelrug.
Als je liever niet met een moodboard werkt, is het handig om voor jezelf héél duidelijk te hebben wat je wilt neerzetten. Probeer zelf, ook al ben je geen model, poses uit in de spiegel. Schets, verf, teken, krijt of klei. Schrijf een kort verhaal. Doe wat jij moet doen om je concept goed in je hoofd te krijgen. Dit maakt het fotograferen vele malen makkelijker, omdat je precies weet wat je wilt doen.


Voer
Niet alleen de accu van je camera moet opgeladen zijn, maar ook jij hebt voldoende energie nodig om een sessie door te komen. Een flesje water, een broodje, een stukje fruit. Een chocolade reep, die je deelt met je team voor browniepoints. Zorg goed voor jezelf.

Contactgegevens
Wat nu als je midden op de Utrechtse Heuvelrug staat zonder wifi of internet ontvangst, en je bent vergeten waar je precies hebt afgesproken? Heb je de mobiele nummers van je teamleden? En andersom, hebben zij jouw nummer? Het is een kleine moeite om deze even uit te wisselen, maar kan een hoop stress schelen.

Styling en Visagie
Als je dit niet hebt uitbesteed aan een styliste of visagiste, zorg dan dat je de avond van te voren alle outfits nog een keer samenstelt. Mis je accessoires? Is het handig voor het model om huidkleurig ondergoed aan te hebben? Of juist een knalrode kanten bh? Ga alle details nog even langs, voor de zekerheid én voor je gemoedstoestand.


Locatie
Weet het hele team het adres van de locatie? Wanneer deze een eindje weg is, hoe kom je er precies? Met het OV? Heeft de NS nog geplande werkzaamheden waar je rekening mee moet houden? Ik reken altijd standaard een kwartier extra reistijd. Dit houdt vaak in dat ik een kwartier te vroeg bij de locatie ben. Persoonlijk vind ik dit heel fijn. Het komt professioneel over om je team te kunnen “opvangen,” én je hebt nog even tijd om de locatie te scannen op mooie plekjes, zodat je straks niet doelloos door de Utrechtse Heuvelrug hoeft te dwalen met koffers vol kleding, make-up en apparatuur.
Daarnaast vind ik het ook altijd fijn om vast een beeld te hebben van een locatie waar ik nog nooit ben geweest. Ik “loop” in Google Maps vaak even door parken of natuurgebieden, gewoon om te zien wat ik ongeveer kan verwachten.

Ik ben vast nog iets vergeten. Ongetwijfeld. Want zelfs de meest uitgebreide lijstjes zorgen er niet voor dat je niet voor verrassingen komt te staan. Gelukkig ben je, als het goed is, een creatief persoon, dat voldoende out-of-the-box kan denken om voor elke situatie een passende oplossing kan vinden. Flexibiliteit is een groot deel van fotografie, en dan heb ik het niet perse over de onmogelijke standjes waar we ons soms in wurmen voor dat perfecte shot, maar ook qua planning en verwachtingspatroon. Niets gaat volgens plan, dat is de enige constante factor waarop ik heb kunnen bouwen de afgelopen 2,5 jaar. Maar dat maakt het niet minder leuk. In tegendeel, de sporadische spontaniteit van fotografie is juist wat mij zo aantrekt.
Ah, mijn accu-lader springt net op groen. Tijd om die in mijn camera te stoppen, want het zal niet de eerste keer zijn dat ik dat vergeet te doen. Ik hoop dat je het leuk vond om over het voorbereiden van een fotoshoot te lezen, en ik zal je ook snel meer vertellen over de leuke fotomeeting van zondag 10 april! Ben jij ook zo’n lijstjes persoon? Zegt jouw moeder ook steevast “jij vergeet je eigen kont nog eens!” wanneer je weer eens aanbelt omdat je huissleutels nog in je andere jaszak zitten? Laat het me weten in de comments!

Een Zomer Lang Werken als Animatrice in Frankrijk!

Afgelopen zomer heb ik twee maanden lang in Frankrijk gewerkt, op een mooie camping in de Ardeche. Samen met collega Sanne werd ik na een kort trainingsweekend plotseling professioneel minidisco-danser in de brandende zon. Een vreemde taal, lange dagen, en weinig tijd voor ontspanning, maar ook veel nieuwe vrienden, gave ervaringen en levenslessen.

Mijn Frans was slecht. Barreslecht. Toen ik na achttien uur in een bus en uren vertraging ein-de-lijk aankwam op een lege parkeerplaats in een vreemd stadje ergens midden in een vreemd land, voelde ik me best alleen. Ik was doodmoe en heel zenuwachtig, maar gelukkig duurde het niet lang voordat er een viertal Franse jongeren naar me wenkten. Ik zei ze gedag, en brabbelde wat over dat mijn reis heel lang duurde. Ze probeerden een gesprek met mij aan te knopen, maar ik snapte er niks van, en zij snapte niks van mij. Ik voelde me zo dom! Toen ik bij de camping aankwam stond ik op het punt om me ter aarde te storten en dagenlang te janken. Gelukkig was daar Audry, een Frans meisje dat in Calais in de horeca werkte en dus goed Engels kon. Wat was ik blij met haar! Ze wees me mijn kamertje, en stelde me voor aan iedereen. Ik vroeg of zij wat voor me wou vertalen. Ik zei dat het me speet dat mijn Frans zo slecht was, maar dat ik er heel erg aan ging werken. En dat ik een cadeau voor iedereen had meegenomen: stroopwafels, een echte Hollandse lekkernij. Eigenlijk kon het daarna niet meer kapot. Iedereen vond mij leuk, ik vond iedereen leuk, met die taalbarrière konden we later wel dealen.



Sanne, mijn Nederlandse collega, kwam mij een week later versterken. Haar Frans was gelukkig veel beter. Maar wat hadden we een druk schema! Van tien tot twaalf ‘s ochtends deed ik met mijn Franse collegaatje Hèlena (echt een engel) de miniclub voor kinderen tot acht jaar, om klokslag twaalf uur dansten we de campingdans langs het zwembad (in de brandende middagzon dus…), daarna lunchten we met het hele animatieteam (zo’n 12 personen), na een half uurtje omkleedtijd begon de middagrepetitie voor de grote avondshows, van drie tot vijf was er dan weer miniclub, vaak gevolgd door repetitie, om zeven uur was het tijd voor avondeten, en na het avondeten was het al weer tijd om de voorbereidingen te treffen voor de avondshows, die vaak tot een uur of elf duurden, maar dan moest ook het decor nog opgeruimd worden… Ja. We werkten zes dagen per week van tien tot twaalf, en hoewel het allemaal hele leuke dingen zijn om te doen, was het slopend. In mijn derde week stortte ik dan ook in. Ik had het gehad. Ik verstond die stomme Fransen nog steeds niet, ik was moe, ik had geen tijd voor mezelf, en ik miste mijn ouders en mijn vriend. Ik wou naar huis. En wel nu. Sanne raakte in een zelfde dipje, wat mijn dipje natuurlijk weer erger maakte, maar uiteindelijk zijn we allebei gebleven. En daar ben ik heel blij om, want de laatste drie weken waren zéker de leukste!

Hèlena vertelde de coördinator van het animatieteam dat ik talent had voor tekenen, en dus mocht ik opeens het decor ontwerpen van een volgende show! En hoewel dit betekende dat ik nog meer vrije tijd kwijt was aan het tekenen en verven van grote houten decorstukken, vond ik dat niet erg. Ik deed iets wat me ontspande, waar ik helemaal in mijn eigen wereldje kon verdwijnen en waarbij ik keihard Journey door de speakers van de animatiezaal kon gallen. Daarnaast voelde ik me hierdoor ook heel erg gewaardeerd. En als je in zo’n put zit, en iemand geeft je een groot compliment, dan doet dat veel met je.
 Langzaamaan werd ik weer vrolijker, en ging ik mee met uitstapjes naar de kermis of het strand. Mijn Frans werd een beetje beter en mijn collega’s leerden Engels. Iedereen deed echt z’n best! Met de grote avondshows hadden we de grootste lol. Zo deden we Sister Act, de musical, waarbij Sanne en ik de rollen hadden van Mary Robert en Mary Patrick. Dat zijn best grote rollen, en we hadden ook veel tekst (in het Frans! Gelukkig wel playback), maar iedereen vond ons zó goed! Dat was heel leuk om te horen natuurlijk, en deed ons ego ook goed.


‘s Avonds dronken we dan een biertje of een wijntje bij onze kamertjes. En als het dan te laat werd verplaatsten we ons naar de rivierbedding naast de camping, waar we op kleedjes naar de sterrenhemel staarden. Ook hebben we op de zaterdagen – onze vrije dagen – veel leuke uitstapjes gemaakt. Zo zijn we gaan kanoën, paintballen, naar het strand geweest of wezen shoppen!
De miniclub kindjes maakten mooie tekeningen voor mij, of zochten me op in het zwembad om te spelen. Elke dag smeekten ze weer of ik ze opnieuw wou schminken, of wanneer we weer cake gingen bakken. De ouders van twee van mijn kindjes waren zo blij met de animatie dat ze mij en Sanne op een heerlijk ijsje trakteerden!
 En met mijn Franse collegaatjes heb ik nog steeds af en toe contact. Met sommigen wat meer dan met andere, maar het is leuk om elkaar in de gaten te kunnen houden via Facebook. Zo zag ik dat een groot deel van het team weer teruggaat komende zomer, naar onze camping, en een klein deel van mij is daar best jaloers op. Stiekem zou ik zo weer naar Frankrijk afreizen (met het vliegtuig dit keer!!!), om de leuke momenten te herbeleven. Maar ik heb ook geleerd dat een zomer lang animatiewerk doen, ook écht een zomer lang werken is. Lange dagen, en volle weken. Wel met veel voldoening, maar niet met veel ontspanning.




 En deze zomer wil ik eigenlijk wel heel graag ontspannen, zover dat mogelijk is met een verhuizing en een nieuwe studie op de horizon. Maar voordat ik me daar druk om ga maken, blijf ik me wel nog even druk maken over een essay dat zichzelf niet gaat schrijven, of een Bachelor Scriptie die ook her en der opduikt. Mocht jij nou ook zo’n toffe zomer willen beleven: vooral doen! Ik heb twee weken lang spijt gehad van mijn beslissing, maar ook vooral zeven weken een hele fijne tijd waarin ik veel heb geleerd over mezelf en vooral ook veel heb genoten. Twee maanden lijkt misschien niet lang, maar twee maanden in Frankrijk is wél lang. Vooral wanneer de WiFi niet overal even goed werkt.

Ik ging met Team4Animation, en kan niets meer dan lof geven aan deze fantastische organisatie. Het trainingsweekend was fantastisch, de begeleiding was top, en al met al was alles gewoon erg goed geregeld! Dus, mocht jij nu denken: wauw, dit wil ik ook! Check even hun site (waar je nog veel meer blogs vindt over het werken op een camping). Als je nog vragen hebt, laat dan vooral een reactie achter! Ik ben benieuwd of jullie ook ooit zo’n zomer in het buitenland hebben gewerkt, of of je dit nog van plan bent, dus laat het me weten!

 De foto’s in deze blog zijn veelal gemaakt door Sanne!