Ruby * Resultaten Fotomeeting

Het was haar allereerste keer voor de camera, en gelijk werd Junelle op de fotomeeting midden in de gekte gegooid. Gelukkig was het heel gezellig en deed ze het heel goed! De resultaten van onze shoot deel ik vandaag met jullie, en ja: weer ging ik voor de romantische sprookjesachtige sfeer. De locatie was gewoon zo perfect voor dit thema! De jurk die ze aan heeft kocht ik een keer op een Chinese webshop en kleurde heel mooi bij haar bruine krullen. In de bewerking ging ik voor een semi-sepia vintage gevoel. Ik ben heel erg benieuwd naar je mening, dus laat vooral een reactie achter!

Model: Junelle
Visagie: Soo-ran van Benthem

Fotoverslag Koningsdag 2016


Benieuwd wat ik allemaal deed tijdens Koningsdag? Het weer beloofde niet veel soeps, maar eigenlijk viel het hier in het hoge Noorden wel mee. Gelukkig maar, want ik had een erg drukke dag. Mijn wekker ging om half negen al, zodat ik genoeg tijd had om mij voor te bereiden op deze dag der dagen. Want oh, wat een geweldige dag is Koningsdag toch altijd. Super, geweldig! Enfin, dit zou een fotoverslag worden, dus kijk maar snel mee naar mijn oranje avonturen:


We begonnen met wat studiewerk, aangezien ik nog minder dan een maand heb om mijn bachelor scriptie in te leveren!
Maar natuurlijk is er één iemand die belangrijker is dan mijn studie! Wie? De Koning? Ha, nee, mocht ‘ie willen. Ik heb het natuurlijk over The Flash, waarvan ik de meest recente superawesome aflevering vanochtend keek.
Maar natuurlijk wou ik wel even weten wat er nou allemaal aan de hand is op de Grote Markt. Een beetje sfeer proeven. Dus dat deed ik. Vanuit mijn woonkamer, waar het lekker 21 graden is. Via deze leuke webcam site waarmee ik af en toe eens spiek wat voor leuks ik allemaal mis terwijl ik aan het “studeren” ben.
En toen ging ik weer studeren. Eigenlijk geef ik helemaal niks om nationale feestdagen zoals deze. ‘t Was leuk toen ik klein was, toen ik weken kon uitkijken naar grabbeltonnen en kleedjes vol andermans stoffige troep. Helaas is de drukte mij nu te druk, en tja, heb ik wel betere dingen te doen. Zoals mijn studie afronden. Dus, hier ga ik weer. Met mijn neus dichtgeknepen duik ik weer in de studieboeken… Nog maar een maandje, dan is het voorbij! Ik hoop dat jij wél een hele leuke Koningsdag hebt gehad! Vertel me erover in de comments! Wat heb jij gedaan?



Daisy * Resultaten Fotomeeting

Vandaag laat ik de tweede serie zien die ik tijdens de fotomeeting maakte. Daisy had haar moeders trouwjurk meegenomen, een ontzettend gave vintage jurk met héél véél stof. Dat zorgde dus voor veel beweging in de foto’s. Deze foto’s zijn genomen bij de bloesemboom waar ik Mynthe ook fotografeerde, en in een groot veld vol met bloemen. Ook Daisy is in een boom geklommen, wat nu wel zo’n beetje het nieuwe normaal lijkt te worden, haha!

Laat me vooral weten wat jij van deze serie vindt, ik ben heel erg benieuwd of deze wat heftigere stijl van bewerken je aanspreekt! 

Model: Daisy Piras

Visagiste: Soo-ran van Benthem


Hoe Word Ik Model?

Het modellenbestaan lijkt altijd rozengeur en maneschijn: veel reizen, de prachtigste designerkleding, mooie foto’s en sublieme make-up, en vooral veel geld verdienen met je hobby! Helaas is dit vaker niet dan wel het geval. Modellenwerk is, naast de allure van voorgenoemde dingen, vooral ook héél hard werken. Je zit uren te wachten in de make-up en de styling, je wordt verwacht er prachtig uit te zien in de meest verschrikkelijke situaties (in een boom, bijvoorbeeld, of terwijl er een kudde wilde paarden op je afstormt), je reist veel maar ziet vooral de binnenkant van taxi’s en studio’s, je dagen zijn lang en vermoeiend, en de volgende dag moet je er wel weer op en top uitzien, zónder wallen…
Model zijn heeft zeker zijn charmes, dus, maar het is zeker geen baantje voor iedereen. Niet alleen moet je de juiste maten en uitstraling hebben, maar ook kom je niet ver zonder de juiste instelling, een dikke huid, en een sterke persoonlijkheid. In onze samenleving wordt is dit steeds vaker het geval, maar als model ben jij je eigen merk. En dat merk “bijhouden” (denk aan PR, social media, en je reputatie) kost nou eenmaal veel tijd en moeite. Weet je nog steeds zeker dat je model wilt worden?


Top! Laten we beginnen bij het begin. Elk model is de andere niet, en binnen de business kun je verschillende richtingen op en zijn er verscheidene maatstaven van succes. Je eerste stap is dus logischerwijs bedenken wat voor model je zou willen worden. Wil je de high end fashion kant op of meer commercieel voor catalogussen poseren? Wil je er je beroep van maken of is het meer een hobby? Heb jij de gevraagde maten, of past jouw look beter bij een alternatief model, een curvy carrière of bikini babe? Er zijn ontzettend veel mogelijkheden, en het belangrijkste is om een bureau uit te zoeken dat bij jouw uitstraling past.


Werken via een Modellenbureau
Een modellenbureau begeleidt jou in je carrière. Omdat een goed bureau bij jou moet passen, is het dus écht van belang om voor jezelf duidelijk te hebben wat je wilt bereiken. Wil je internationaal werken? Hoe sta jij tegenover het dragen van bont, naakt poseren of sexy poseren met een onbekende man of vrouw? Maak voor jezelf duidelijk wat je wel en niet wilt, en ga dan eens de sites af van alle modellenbureaus in Nederland. Weet je niet zeker of een bureau bij jou past of betrouwbaar is? Ga dan op ten eerste op je onderbuik gevoel af. Op het internet kun je veel vinden door op “Naam Modellenbureau” + “Ervaringen” te zoeken, of in bepaalde Facebookgroepen je vraag te stellen.
Als je een modellenbureau gevonden hebt is het tijd om jezelf te presenteren. Hier heb je helemaal geen professioneel portfolio voor nodig. Modellenbureaus ontvangen graag “polaroids” van je. Dit is een bepaalde stijl: hele simpele foto’s vanuit een paar verschillende hoeken. Draag geen make-up, je haar zoals het natuurlijk valt (eventueel een paar foto’s waar je haar in een staart zit om de structuur van je gezicht beter uit te laten komen), en een outfit waarin je lichaam goed (waarheidsgetrouw) naar voren komt (een spijkerbroek met zwarte top). Laat een vriendin of je moeder een paar foto’s maken tegen een effen achtergrond, een witte muur doet het vaak het beste. Ga voor een full-body frontaal en van de zijkant, half-body frontaal en van de zijkant, en portretten frontaal en van de zijkant. Probeer op de foto’s “neutraal” te kijken en zorg dat ze goed, natuurlijk belicht zijn. Bewerk de foto’s niet! Hier heeft het bureau genoeg aan om te zien of jij geschikt bent voor hun bestand.
Schrijf volgens de instructies van het specifieke bureau (staan ongetwijfeld op hun website) een goede mail waarin je je persoonlijkheid ook laat doorschemeren. In de mail moet je ook je maten vermelden. Hoe je deze opmeet en wat de eisen zijn, ook qua lengte, zal ongetwijfeld op de site van het bureau vermeld staan.
Als het bureau je ziet zitten hoor je vanzelf van ze! Alle minderjarigen met een droom om model te worden wil ik wel meegeven dat ten eerste je ouders ten alle tijden op de hoogte moeten zijn van waar je mee bezig bent (je mag sowieso geen contract tekenen zonder je ouders/verzorgers), en dat school ook voorrang moet hebben (een modellencarrière is voorbij voor je er erg in hebt, bedenk wat je daarna zou willen doen!).

Hobbymatig aan de slag met Modellenwerk
Heb je helemaal geen zin om van modellenwerk je beroep te maken, maar lijkt je het wel erg leuk om “amateur” model te worden? Of is model-zijn je grootste droom, maar ben je simpelweg te klein? Dan kun je altijd nog de gaafste projecten doen en met top teams samenwerken op basis van TFP. Time for Portfolio, niet te verwarren met “gratis” of “voor naamsbekendheid” (want met naamsbekendheid kun je geen brood kopen, natuurlijk), is een hele handige manier om je portfolio uit te bereiden. Ik schreef hier al eens eerder een uitgebreide blogpost over, maar zal hieronder nog een paar tips opsommen:


Zorg dat je representatieve polaroids hebt
Een selfie vanuit een rare hoek met tien filters erover heen geplakt zodat je huid één grote gele waas is met twee onnatuurlijk blauwe ogen, geeft een fotograaf natuurlijk geen goed beeld van hoe jij eruit ziet. Maak die simpele polaroids, gooi er drie of vier in een collage en plak die bij jouw oproep.


Stel je portfolio actief samen
Met steeds dezelfde stijl en dezelfde fotografen wordt je portfolio nooit veelzijdig. Zorg voor variatie, kies je samenwerkingen nauwkeurig, én wees niet bang om ‘nee’ te zeggen. Kijk goed naar het portfolio van de fotograaf en weeg af of dat werk wel echt iets aan je portfolio kan toevoegen. Probeer verschillende stijlen en wissel full-body’s met portretten af. Je kunt heel simpel en snel je eigen portfolio online zetten, waardoor je makkelijk vindbaar bent en iedereen een overzichtelijk idee kan krijgen van jouw kunnen.


Wees voorzichtig
Vooral op het internet doemen er vaak oproepjes op die té mooi klinken om waar te zijn: twee maanden werken in Brazilië waarbij alles voor je betaald wordt én je een enorm salaris krijgt, en het enige wat je hoeft te doen is een foto van jezelf in een bikini naar meneer of mevrouw X te sturen… Wanneer het te mooi klinkt om waar te zijn is dat het ook. Een betrouwbare recruiter, scout of fotograaf zal je nooit om foto’s in bikini of lingerie vragen. Net als dat een goed bureau je nooit geld vraagt voor fotoshoots of cursussen. Wees voorzichtig, sceptisch, en als iets niet goed voelt vraag dan raad aan bekenden of neem een ouder of vriend(in) mee naar de shoot/afspraak. Het is alles behalve raar om te vragen aan een fotograaf of je iemand mag meenemen naar de shoot!


Foto’s in deze blogpost: boven model Kaylee, midden model Irma, onder model Thirza.

Ik hoop dat je wat aan deze blogpost hebt gehad als je de droom hebt om model te worden. Ook ik ben vaak op zoek naar nieuwe gezichten om mee samen te werken. Als het jou leuk lijkt om een shoot samen te doen stuur me dan vooral een berichtje op Facebook! Dit blogje is natuurlijk niet de heilige bijbel wanneer het gaat om model worden. Je kan op zoveel meer manieren gescout worden (in de rij bij de slager of op Instagram, bijvoorbeeld)! Heb jij nog tips voor alle modellen-to-be? Laat het weten in de comments!

Let’s Talk: Tripje Utrecht & Matchinggesprek Master

Van Groningen naar Utrecht met de trein duurt twee uur. Als je het goed plant hoef je nog niet eens over te stappen ook. Ik ben wel zo’n planner. Zo’n persoon die standaard een trein te vroeg pakt om ervoor te zorgen dat ze op tijd is. Dus daar zit ik nu, in treinstel 4081 van de Intercity richting Rotterdam. Een best magisch treinstel, dat mag wel verteld worden, want het is daadwerkelijk stil in de stiltecoupé. 

Dinsdag kreeg ik een mailtje van de toelatingscommissie van mijn hopelijk toekomstige Master opleiding: of ik vrijdag om half drie in Utrecht kon zijn voor een “matching” gesprek. Natuurlijk stond er geen “aankomende vrijdag” in de mail maar een nietszeggende datum, dus ik was in een staat van euforie. Dit betekende namelijk dat ik door de eerste selectieronde was! Een stapje dichterbij mijn droommaster. Dat gesprek, wanneer “22 april” ook maar zou zijn, dat zou dan ook wel goed komen. Dus ik checkte mijn kalender. Het was 19 april. 

Ik ben niet zo goed met zenuwen. Of misschien is dat iets te vaag geformuleerd. Ik kan goed met zenuwen omgaan wanneer ik er rekening mee kan houden dat ik zenuwachtig word. Op zich ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat de gevreesde “avond van te voren” er niks productief meer uit mij komt, maar omdat ik dit herken kan ik dit inplannen. En dan is er niks aan de hand. Maar wanneer je mij aan het begin van de week een mailtje stuurt met de vraag of ik over drie dagen in een vreemde stad mijn toekomst kan komen verdedigen, dan slaan ze toe hoor. Die geniepige, hoofd-licht-makende, buik-kriebelende zenuwen. 

In een plot om wat van die zenuwen weg te halen stond ik gisteravond een klein uurtje voor de kledingkast om de perfecte verhouding te vinden tussen business en casual. Voor zo’n “matching” gesprek, een interview waarin de opleiding kijkt of ik bij hun pas en zij bij mij, wil je natuurlijk netjes voor de dag komen. Maar omdat je ook je persoonlijkheid wilt laten zien én het niet wilt overdrijven kun je moeilijk in driedelig pak die benauwde vergaderruimte in stappen. Het werd een zwarte blazer, want niets is meer business dan een zwarte blazer; een spijkerbroek, want niets is meer casual dan een spijkerbroek; en een effen beige T-shirt, want niets zegt meer over mijn persoonlijkheid dan een effen beige T-shirt… 

Mijn witte sjaal laat van die verschrikkelijke kleine pluisjes achter op mijn blazer. Gelukkig heb ik zo’n plakroller mee. Straks, wanneer ik door mijn gestoorde planning toch anderhalf uur te vroeg in Utrecht ben, kan ik wel als een neuroot buiten op een bankje mijn blazer gaan ontpluizen. Maar voordat ik mezelf voor gek kan zetten in nog-niet-maar-hopelijk-snel-me-stadsie, heb ik nog een dik uur te gaan in deze mooie stiltecoupé. Treinreizen vind ik nooit zo erg. Meestal vermaak ik me prima met de voorbijrazende weilanden en mijn levendige verbeelding. En soms, zoals nu, wanneer ik mijn tas heb volgestouwd met de nieuwste elektronische gadgets (zoals mijn uiteenvallende Chrome Book), kan ik nog best productief zijn. 

Voor me in de trein zit iemand die daadwerkelijk gebruik maakt van Google Plus. Ik dacht altijd dat dat een mythe was? Best bijzonder om zo’n iemand eindelijk in het wild tegen te komen. Oh, en twee dingen: ten eerste, heb je je ooit afgevraagd waarom we “bijzonder” schrijven maar “biezonder” zeggen? Ik verzette me hier altijd fel tegen door het steevast uit te spreken zoals we het schrijven, maar kennelijk horen we inderdaad gewoon “biezonder” te zeggen. Het heeft iets te maken met de geschiedenis van de taal, en hoe we vroeger een dubbele ii gebruikten om een lange i-klank aan te duiden, zoals in “biizonder” dus. Dat zorgde voor verwarring in schrift, want vroeger maakten ze alles zo onnodig moeilijk, en uiteindelijk maakten ze de laatste “i” dan maar wat langer. Wij zijn dat gaan schrijven als de “ij” in bijzonder. Super interessant. Ten tweede, ik kan het nooit laten om bij mensen te spieken wanneer ze naast of voor mij in het openbaar op hun telefoon of computer bezig zijn. Ik doe het echt niet expres, maar mijn blik valt er gewoon op. Ik kan moeilijk mijn hersenen vragen om vervolgens niet te registreren wat mijn ogen zien, dus tja, niks aan te doen. Heb jij dat ook weleens?

Inmiddels zijn we Zwolle voorbij en zegt de omroepmevrouw al voor de vijfde keer “eeeeen hele goede morgen, euh, middag.” De eerste keer was aandoenlijk, voornamelijk door de lange aanloop naar die kneuterige conclusie, maar nu is het gewoon irritant. Misschien is zij ook wel zenuwachtig. Misschien moet ik mijn tekst ook nog maar eens doornemen. “Hi, nice to meet you. Hi, Kim, nice to meet you. Hi, I’m Kim, nice to meet you. Hi, Kim, my pleasure.” Blegh, wat verschrikkelijk is dit zeg. “My name is Kim,” ja, je hebt je net al tien keer voorgesteld, “and I am an American Studies student from Groningen.” Is dat echt hoe ik me identificeer? Bah, wat een saai en generiek leven. Als ik maar geen zweethanden krijg straks. Van die klamme poten waarmee ik dan toch de hand moet schudden met de toelatingscommissie, want dat heurt. Merk je dat de zenuwen opduiken?

Ik zit onmogelijk geforceerd rechtop omdat ik heel nodig naar de wc moet. Het probleem is dat ik niet naar de wc in de trein wil, en dat ik geen vijftig cent in mijn portemonnee heb. Op de een of andere manier moet ik of over mijn angst voor vliegende billetjes heen komen, of als een malle vijftig cent tevoorschijn gaan toveren. Gelukkig zijn we wel bijna in Utrecht. Natúúrlijk gaat de trein nu stilstaan voor een rood sein. Waarom ook niet hè. 

“Goede middag, dames en heren, we arrive.. euh.. naderen station Amersfoort.” Bijna!

Bij de Hema op Utrecht Centraal mag je vijftig cent bij-pinnen. Dus ik kocht een chocoladereep en waggelde naar de wc. Utrecht is een vrij mooie stad, maar het zal nog wel even duren voordat ik kan wennen aan de drukte. Groningen is, op het binnenste binnen van de binnenstad na, een vrij kleine en rustige stad. In de bus die ik richting de binnenstad nam had ik vier hartaanvallen en twee keer een zenuwinzinking. Nu ik in de binnenstad geland was, had ik nog drie kwartier om bij mijn locatie te komen. Dat was letterlijk vijf minuten van het busstation vandaan, dus na een oefenrun liep ik nog snel een rondje langs mooie oude gebouwen en nauwe grachten.


Het gesprek zelf — wat zal ik daar eens over zeggen. Het ging naar mijn gevoel goed, maar er waren nog maar vijfentwintig plekken en tachtig kandidaten. Dat deze studie perfect bij mij past zie ik, en mijn familie, maar deze wildvreemde meneer had natuurlijk geen idee. Op het moment dat hij mij naar binnen riep en de deuren sloot begonnen al die opgebouwde kriebelende zenuwen langzaam weg te ebben. Zie je wel, trut? Niks om je zorgen over te maken. De man — professor, doctor, geleerde, academicus, vul maar in — was ontzettend aardig en oprecht geïnteresseerd. Ik heb verteld over mijn bachelor thesis, over wat mijn gedachtes zijn over wat er eigenlijk “nieuw” is aan nieuwe media, en wat ik leerde bij American Studies. Het half uur vloog om, en er zijn geen ongemakkelijke stiltes gevallen of vragen onbeantwoord gelaten. En nu wachten we af.

Ik zit inmiddels weer in de trein. Ik kan het treinstelnummer niet lezen en ook weet ik niet of ik hier stil moet zijn, maar dat maakt niet uit. Want ik heb een flesje ijskoude coca cola om mezelf een klopje op de schouder te geven. Het klinkt misschien niet als iets groots, zo’n “matching” gesprek, maar voor mij was dat het wel. Deze studie is mijn droommaster, en dat gevoel wat ik had toen ik voor het eerst de beschrijving las en naar de informatie avonden ging (eureka!), heb ik één keer eerder gehad: toen ik besloot om American Studies te gaan studeren. Voor mij is dit een logische volgende stap. Ik heb geen Plan B. Dus voor iedereen die mijn zenuwslopende escapades helemaal gelezen heeft: ik dank u, en duim je mee?